foto elly

De Vierdaagse van 2017, maar nu door de ogen van een toeschouwer.

Dat het voor mij dit jaar een hele andere Vierdaagse zou gaan worden, wist ik vorig jaar bij de start van de 100ste al. Die Vierdaagse was namelijk mijn laatste, al moet ik eerlijk toegeven dat ik dat al een keer eerder heb gezegd. In 2007 liep ik voor de 25ste keer mee. Je krijgt dan een hele mooie nieuwe medaille en dat leek mij toen een mooie afsluiting.
In de zes jaren daarna stond ik als toeschouwer langs de kant en genoot elk jaar weer met volle teugen. Je ziet zoveel bekenden, herkent ook de pijntjes en ongemakken en het doet goed als je ziet dat een opbeurend woordje net dat verschil kan maken. Ik maakte veel foto's en genoot nog wekenlang na door die foto's op de computer nog te bewerken voor ik ze in een online album zette. In al die jaren was er geen moment dat ik er ook maar een seconde van baalde dat ik was gestopt en dat is echt waar! cool Ook langs de kant kan je genieten en als je niet uitkijkt ben je zo druk bezig met het zoeken naar leuke plekjes, waar je dan al heel vroeg moet zijn, dat je nog minder je bed ziet dan een wandelaar. Ik vond het bijvoorbeeld ook weleens leuk om de meelopende familie en wandelvriendjes een paar kilometer na de start, bij de oversteek van de St. Annastraat, succes te wensen en dan moet je natuurlijk vroeg op.  Vroeg naar bed gaan kwam er eigenlijk nooit van, dus als ik in die week een uur of 4 á 5 per nacht sliep, dan was dat veel.
Omdat ik in 2014 de eerbiedwaardige leeftijd van 60 jaar zou bereiken en er toen al volop gesproken werd over de 100ste Vierdaagse die in 2016 zou plaatsvinden, had ik mij heel impulsief, zonder het tegen iemand te zeggen, in februari 2014 weer ingeschreven. Drie jaar achter elkaar, in 2014, 2015 en 2016 wandelde ik weer vrolijk mee op de 30km. Het was best luxe om ietsje langer op bed te liggen, maar om 5.30 uur opstaan vond ik nog steeds heel vroeg. Op de laatste dag vond ik het jammer dat ik niet door Linden kwam, waar het elk jaar een verrassing was welk thema er dat jaar was gekozen en natuurlijk miste ik ook de doorkomst in Cuijk en het wandelen over de pontonbrug, maar hé.... ik liep weer mee! 28
Met mijn glimmende nummertje 28 opgespeld, liep ik vorig jaar met een voldaan gevoel het centrum in om met een select groepje bij ons vaste restaurant een hapje te gaan eten. Dat nummertje 28, wat ben ik er trots op, maar nu was het echt de aller- allerlaatste keer!
In 2017 was er wat mij betreft geen voorbereiding nodig. Ik had mij niet ingeschreven voor de 'Opstapcursus' en ik ging niet mee met de busreisjes van de 'groentjes'. Ik hield mij bezig met van alles en nog wat en het wandelen kwam een tijdje op een laag pitje te staan. Dat was vooral nadat ik in het begin van het jaar, binnen 3 maanden, onze beide labradors heb moeten laten inslapen.  Eerst op 23 januari Bowie, de jongste van de twee, van net 12 jaar. Jessy en Bowie Hij was vanaf december al ziek en bleef afvallen. Onderzoek wees uit dat hij verschillende tumoren in zijn lever had en het advies van de dierenarts was om daar, mede gezien zijn leeftijd, niets meer aan te doen. We konden hem alleen pijnstillers geven, maar toen hij niet meer wilde eten hebben we de beslissing genomen. Het was genoeg voor ons bruintje. Ondanks dat de dierenarts bij ons thuis is geweest en we hem in zijn eigen mandje hebben laten liggen bij het inslapen, was Jessy, onze oude dame van 14 jaar, daarna een beetje de weg kwijt was. Ze liep 's nachts te spoken door het huis en we konden goed aan haar merken dat ze haar maatje kwijt was. Ze zijn ruim 9 jaar samen geweest. Dat komt dan nog een keer bovenop je eigen verdriet en ik kan je vertellen dat het heel moeilijk is om daarmee om te gaan. icon sad In april kwam het moment dat ook zij niet meer wilde eten. Of dat ook te maken had met het (goedaardige) gezwel dat ze al meer dan een jaar in haar keel had weten we niet, maar na overleg met de dierenarts besloten we ook haar te laten gaan. HuilenMetZakdoek
(Meer hierover op de pagina Jessy en Bowie) 

Ik zat even in een lichte 'niet wandelen dip'. Die twee bruintjes waren jarenlang mijn wandelmaatjes en ik mis ze nog elke dag. Tenslotte wandel je met je honden 3 of 4 keer per dag en zijn ze er ook altijd als je thuiskomt van je werk. Wandelen is echter nog steeds een van mijn hobby's en zolang er geen gekke dingen gebeuren, zal dat ook altijd wel zo blijven.  In het eerste halfjaar liep ik voornamelijk een paar wandelingen van tussen de 10 en de 20km. Dat was afwisselend met Lisette, vanuit Oudewater, maar we liepen in mei ook de Florawandeling in Zoetermeer en met Joke, in en rondom Zoetermeer, waaronder de RS 80. In april ging ik met Danyell naar Drenthe. We liepen daar de Vierdaagse van Losser. Gemiddeld was dat 20 km per dag, dus dat lukte zonder al te veel trainen ook nog wel.  juli liep ik met Lisette een rondje Haastrecht. Wat is het daar mooi!

De Vierdaagse van Nijmegen 2017
Tot nu toe ging mijn nichtje Ann-marie altijd met mij mee naar Nijmegen. Ik liep mee, of zij liep mee, we liepen soms allebei, of we liepen allebei niet. Dit jaar gaat dat echter helemaal anders. Ann-marie is al vanaf november vorig jaar niet mobiel in verband met een rughernia. Zo'n lang stuk in de auto gaat ze niet redden, maar ook een paar uur langs de kant staan is geen optie. Zitten lukt al helemaal niet, dus het stond al snel vast dat ik alleen zou gaan. Ik wil hoe dan ook dat feestje niet missen! Omdat ik er met verschillende mensen over spreek, o.a. met mijn zus Joke, oppert ze dat ze wel met mij mee wil gaan, maar ze kan pas op dinsdagavond komen. Dat is geen probleem. Maandag een nachtje alleen in het hotel en dinsdag alleen langs de kant, dat overleef ik ook nog wel. Zo gezegd, zo gedaan.
Op maandagochtend vertrek ik rond 11.00 uur van huis en omdat het onderweg erg meevalt met de drukte, parkeer ik om 12.30 uur mijn auto al, vlakbij de Wedren. Ik loop eerst even een rondje over het terrein en kom al snel een paar bekenden tegen. Het sfeertje zit er goed in. Iedereen heeft er zin in en het is ook nog eens heerlijk weer. Nog lang blijven rondhangen heeft voor mij geen zin, want ik hoef mij niet in te schrijven. Ik loop richting centrum en besluit wat vierdaagse souvenirtjes te kopen. DSC 1854 Thuis heb ik mijn nagels al laten lakken, speciaal voor de vierdaagse, in de kleuren groen/oranje. Als ik er dan toch gekleurd bijloop, kan er ook nog wel een groen/oranje ketting, armband en slinger bij. Nadat ik een prachtige SWZ-groene toeter heb gevonden, ben ik er helemaal klaar voor. Met deze attributen en mijn groene polo ben ik voor iedereen goed te herkennen, dus hopelijk word ik opgemerkt en kan ik deze week een heleboel leuke foto's maken. Om 17.45 uur heb ik in het centrum afgesproken met Liza, Mary en Cor. We gaan net als vorig jaar een hapje eten bij ons vaste restaurantje Pinoccio. Omdat het ook dit jaar weer zo gezellig is, spreken we af dat we dit alvast voor volgend jaar in de agenda zetten. Hopelijk is Ann-marie er dan ook weer bij. Na het eten lopen Liza, Cor en Mary richting het station en ik slenter terug naar mijn auto. Dat shoppen is bijna net zo vermoeiend als een dagje wandelen en ik ben dan ook blij als ik in mijn auto stap. Het is een halfuurtje rijden naar het hotel. Ik blijf dit jaar maar vier nachtjes slapen en aangezien ik geen wandelkleding nodig heb is het uitpakken zo gebeurd. De planning is dat ik op vrijdagavond weer naar huis rijd, maar dan samen met Joke.

Dinsdag, 19 juli, de dag van Elst.
Ja, dat was ook nog even een dingetje. De organisatie heeft dit jaar besloten de route van deze eerste dag om te draaien. Dit in het kader van de veiligheid. Die lange, smalle dijk zit nu niet aan het einde van de dag, maar de wandelaars moeten daar al direct na het oversteken van de Waal overheen. Voor mij als toeschouwer betekent dit echter dat het niet zo'n goed plan is om naar mijn vaste plekje in Valburg te gaan. Dan zou ik daar in verband met het afsluiten van de toegangswegen al om 5.30 uur moeten zijn. Toeschouwertje spelen is leuk, maar je moet het niet overdrijven.
Thuis had ik via Google Maps al gezocht naar een andere optie. Net na Bemmel zag ik een leuk plekje, daar waar ook de 30-km-lopers er weer bij zouden zijn, maar helaas... van de mensen van de verzorgingspost 'Oase' van het Walkers4Walkers forum, hoorde ik dat er op dat stuk overal hekken geplaatst zouden worden om toeschouwers te weren. Juist omdat alle afstanden over dat stuk zouden lopen, wisten ze niet precies wat het effect zou zijn en deden ze er alles aan om ervoor te zorgen dat juist daar waar alle routes weer samen zouden komen de doorgang voor de wandelaars vrij zou blijven. Tja, dat de toeschouwers daar last van hebben was voor de organisatie geen argument. Natuurlijk is het voor de wandelaars leuk als er overal toeschouwers staan, maar dat de doorgang vrij moet zijn voor wandelaars heeft natuurlijk de prioriteit. Gelukkig is er voor mij nog een andere optie. Als je in de afgelopen jaren net voorbij de Via Begonia was en richting Bemmel liep, stonden er een heleboel dixies langs de weg. Daar komen de wandelaars dit jaar langs als ze nog maar zo'n 4km te gaan hebben, dus dan is het ook niet zo heel erg druk met toeschouwers. Daar moet ik dan mijn auto kwijt zien te raken. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat de straten in die omgeving rond 9.00 uur afgesloten zouden worden, zat ik 'al' om 7.30 uur aan het ontbijt en reed ik om 8.15 uur richting Lent. Mijn navigatiesysteem stuurde mij over de mooie, nieuwe brug over de Waal en ik zag rechts van mij nog een lange sliert wandelaars lopen. Dat moeten de 30km wandelaars zijn geweest die via de Waalbrug de lange dijk op waren gedraaid. Ik had wel willen stoppen om wat foto's te maken, maar dat kon helaas niet. Er was nergens een plek om te stoppen, dus ik kon alleen af en toe naar opzij kijken en zag de wandelaars in de verte verdwijnen. Maar toen.... er staan geen wc's op de plek waar ik wilde gaan zitten. Potver... wat nu? Ik reed nog twee keer een paar kilometer heen en weer, maar kon geen wc's ontdekken. Die hebben ze nu zeker ook ergens anders neergezet. Ships...... een hele dag langs de kant en niet naar de wc kunnen, dat gaat niet lukken! Maar, gelukkig is er een oplossing voor alles. Een stukje verderop zag ik dat ze een rustpost aan het opbouwen waren van de Vereniging van Gouden Kruisdragers en... daar stonden twee dixies! Yesss.... ik ben ook lid van dat clubje, dus dan mag ik vast wel een keer naar de wc daar. DSC01498 En ja hoor, toen ik het netjes vroeg was dat geen probleem! Nu nog even mijn auto parkeren. Ook dat lukte zonder problemen. De eigenaar van het huis kwam net thuis en ik mocht mijn auto erachter zetten. Ze kon vandaag toch niet meer weg omdat alles was afgezet. Even voor 9.00 uur zit ik langs de kant en de eerste wandelaars zijn dan al gepasseerd. Het zal nog wel even duren voor ik bekenden zie, maar dat maakt niet uit. De 'vroege vogels' vinden het ook wel leuk als ze worden toegejuicht. Er lopen dit jaar niet zoveel familieleden mee. Alleen mijn broers Tinus, Henk, Hans en schoonzus Thea. Sem loopt met zijn opa Henk mee en dan hebben we het al gehad. Dat is weleens anders geweest, maar ja, volgend jaar worden het er weer meer. Dat weten we nu al. Vanaf ongeveer 11.00 uur wordt het wat drukker en rond 12.00 uur komen de eerste groentjes voorbij.
Ik heb een nieuw fotokaartje in mijn camera zitten en krijg na het maken van een paar foto's af en toe een foutmelding. Ik moet dan iets 'herstellen' en merk dan dat daarna de laatste foto weg is. Dat schiet niet op! Gelukkig heb ik mijn oude, veel kleinere fotokaartje ook meegenomen en snel wissel ik ze om. Aangezien niet iedereen aan de linkerkant van de weg loopt en ik meestal links ga zitten, is het lastig om iedereen op tijd te zien om een foto te kunnen maken, maar ik doe mijn best en fotografeer er lustig op los.
Vanaf 13.00 uur komt de zon achter de bomen vandaan en zit ik niet meer in de schaduw. Een uurtje houd ik het nog wel vol, maar aangezien ik niet dol ben op 'bak en braad', verhuis ik naar de overkant, waar ik in de schaduw van een huis kan zitten. DSC01537 Een van de eerste wandelaars die dan voorbijkomt is Don, met een brede glimlach op zijn gezicht. Ja jongen, het is zweten vandaag, maar volgens mij wordt het morgen zelfs nog een tikkeltje warmer. De wandelaars blijven langs stromen en af en toe komt er iemand naast mij zitten. Ik heb twee stoeltjes meegenomen en als ik zie dat er wandelaars zijn die graag even wil zitten, ga ik zelf ook even staan. De laatste foto maak ik om 15.45 uur.
Niet veel later komt er weer iemand naast mij zitten. Hij heeft last van de warmte en als we even wat zitten te kletsen geeft hij aan dat hij gaat stoppen. "Het is hier vandaan nog maar 4km", laat ik hem weten en ik probeer hem ervan te overtuigen dat hij het nog wel kan halen, maar hij laat zich niet ompraten. Hij weet dat het morgen nog warmer wordt en juist die warmte breekt hem op. Voor mij wel herkenbaar. Ik heb eerlijk gezegd zelfs liever regen dan die hitte. Als hij zijn vrouw wil gaan bellen om te vragen of ze hem op kan komen halen, laat ik hem weten dat je hier niet met een auto kan komen. De route waar de wandelaars lopen is afgesloten en zolang de bezemwagen niet voorbij is, kan er niemand met een auto doorheen. Ik schat hem rond de 70 jaar, dus als zijn vrouw van dezelfde leeftijd is, dan zit ze er volgens mij niet echt op te wachten om in een onbekende omgeving naar haar man te gaan zoeken. Ik stel voor dat we de bezemwagen afwachten en dat ik hem dan wegbreng. Mijn auto staat hier aan de overkant. Hij is blij met mijn aanbod en vertelt dan dat hij deze week ergens op een camping langs de Waal verblijft, dus zover kan dat volgens mij niet zijn. Hij belt alsnog zijn vrouw om te laten weten dat hij is uitgevallen en dat hij naar huis wordt gebracht.
De bezemwagen laat niet lang op zich wachten en we lopen samen naar de overkant. Ik stel mijn navigatiesysteem in, wat is dat toch handig, en zie dat we ongeveer 16km moeten rijden. Als hij nog gebruik maakt van een van de dixies, gooi ik alvast alle deuren van de auto open, want dan kan de warmte eruit. Ik moet voor mijn gevoel wel wat lang wachten en ik vraag daarom aan een van de mannen die daar rondlopen of hij even op de dixie wil kloppen. Gelukkig gaat deze op dat moment net open... ppff.... het zal je gebeuren! We stappen in en rijden richting Bemmel en na via een paar kleine straatjes, rijden we een dijk op. Mooi, want dan rijden we in ieder geval langs de Waal. Als ik even later vraag of hij al iets herkent, antwoordt hij negatief en zegt er direct achteraan dat hij zich niet zo lekker voelt. Oh nee hè.... hij gaat toch niet overgeven? Omdat ik bang ben dat ik niet op tijd kan stoppen, draai ik het raampje aan zijn kant helemaal open, maar dat mag niet baten. Ik zie hem wegzakken en hij raakt bewusteloos en reageert niet meer op mijn vragen. Nee hè.... niet nu, niet hier! We rijden zo'n beetje in Niemandsland, want er is niemand te bekennen. Terwijl ik mijn auto voorzichtig de kant in stuur, herinner ik mij dat ik zo'n apparaatje heb meegenomen om veilig te kunnen reanimeren, maar wat hoop ik in diezelfde seconde dat ik eraan denk dat ik het niet hoef te gebruiken. Als het moet dan trek ik natuurlijk de deur aan zijn kant open en gooi ik hem op de grond, maar vooralsnog ademt hij nog, maar wat ziet hij grauw en bleek! Ik denk niet lang na en bel 112. Terwijl ik probeer uit te leggen waar ik mij bevind, zie ik dat hij weer begint bij te komen. DSC 1861 Als hij dan in de gaten krijgt dat ik een ambulance wil laten komen, reageert hij flauwtjes dat het al wat beter gaat. Gelukkig hoort de man aan de andere kant van de lijn dat ook en wuift het af. Die ambulance is al onderweg, dus die gaat er komen. Ze hebben via een sms onze locatie kunnen bepalen en het kan volgens hem niet lang meer duren. Vlak voor de ambulance komt vertelt de man nog dat hij in 2014 ook niet goed is geworden en dat hij sindsdien een pacemaker heeft. Gelukkig zie ik dan in mijn spiegel dat de ambulance eraan komt en kan ik de zorg overdragen aan de specialisten. Na ongeveer een halfuur wordt er besloten dat hij niet naar het ziekenhuis hoeft. Het gaat wel weer een beetje met hem en de ambulancemedewerker vraagt aan mij of ik hem alsnog naar de camping wil brengen. "Ja natuurlijk, geen probleem", antwoord ik. Die jongens hebben het waarschijnlijk druk genoeg deze week en het is vanaf het punt waar we nu staan nog maar 3km rijden.
Nadat ze mij nog eens hebben bedankt, helpen ze de man in mijn auto en ik rijd vervolgens het laatste stukje naar de camping. Gelukkig heeft hij weer praatjes en achteraf is hij zelf toch ook wel blij dat ik naar 112 heb gebeld. Ik moet er toch niet aan denken dat je later in het nieuws te horen krijgt dat er tijdens de week van de Vierdaagse, ergens op een camping, een man is overleden aan een hartaanval! Schrik
Een stukje verderop rijd ik de dijk af naar de camping en kan daar dan niet verder rijden omdat een slagboom mijn pad verspert. "De rest loop ik wel" zegt hij dan en voordat ik weet wat er gebeurt, staat hij naast mijn auto. Ik kan hem niet eens meer laten weten dat ik dat niet zo'n goed idee vind en dat ik wel wil meelopen. Hij roept nog een bedankje en loopt alsof er niets is gebeurd richting een paar mensen die daar staan te praten. Een beetje afgebluft ben ik wel. Ik had natuurlijk met hem mee willen lopen, misschien even wat drinken, even naar de wc, want intussen sta ik zo'n beetje op springen. In plaats daarvan keer ik nu mijn auto en rijd terug de dijk op. Gelukkig kan ik ongeveer een kwartier later mijn auto parkeren bij hotel / restaurant het Witte Huis in Lent. Eerst naar de wc en dan, omdat ik er nu toch ben, meteen maar een hapje eten.
Het is inmiddels 17.30 uur en ik heb met Joke afgesproken dat ik rond 20.30 uur bij het station zal zijn. Ze komt met de trein uit Zoetermeer. Wat een dag! Dat laatste stuk is even heel anders verlopen en als ik een paar uur later met Joke naast mij in de auto naar het hotel rijd, kan ik mijn verhaal pas kwijt. Dat lucht op! Op het terras bij ons hotel zitten nog drie gasten. Het zijn wandelaars, collega's van elkaar, die voor de eerste keer meelopen en na deze eerste dag hebben ze wel behoefte aan een paar goede tips van een 'oude' rot in het vak. Mijn advies is om niet teveel eten mee te sjouwen, goed te drinken, regelmatig te rusten en vooral te genieten en doen wat voor jou goed voelt. Je mag tot 17.00 uur binnenkomen, dus neem vooral de tijd als je merkt dat je daar behoefte aan hebt. Natuurlijk gaan ze op tijd naar bed en wij zoeken even later ook ons bedje op.

Woensdag 20 juli, dag van Wijchen.
Samen ontbijten is natuurlijk een stuk gezelliger, maar we weten ook dat we niet te lang kunnen blijven zitten. Om vandaag vlakbij de Waalkade te kunnen zitten, want dat willen we, is het handig als we via Ubbergen naar Nijmegen rijden. Vanaf die kant kan je er dichtbij komen en ook niet geheel onbelangrijk, gratis parkeren. Dat eerste lukt helaas niet. Vanuit de richting waar we komen mogen we de afslag Malden al niet meer nemen. 2017WoensdagParkeren Na verschillende pogingen lukt het mij uiteindelijk om via het centrum alsnog richting Ubbergen te rijden en dan "Halleluja"... ik zie een plekje waar ik mijn kleine Fiat Panda nog wel tussen kan krijgen. Het is dan wel geen officiële parkeerplaats, maar ik zie ook geen bordjes dat je daar niet mag parkeren. Fingers crossed... en hopen dat er vanavond geen dikke prent onder mijn ruitenwissers zit!
Met allebei een stoeltje onder de armen en een rugzak op mijn rug, lopen we vanaf de auto in ongeveer 20 minuten naar de Voerweg. Dat is de weg waar de wandelaars omhoog lopen richting centrum, nadat ze rechtsaf buigen aan het einde van de Waalkade. Hier heb ik al vaker gezeten en ik weet dat je daar in de schaduw van de bomen zit. Helaas, staan er dit jaar geen wc's! We besluiten om eerst een stukje door te lopen richting centrum om daar een terrasje te pakken, met aansluitend een bezoek aan de wc. De stoeltjes laten we achter op de plek waar we willen gaan zitten. Daar zal toch niemand mee aan de haal gaan?
Na de koffie lopen we weer terug, tegen de inmiddels steeds drukker wordende stroom van wandelaars in en installeren ons langs de weg. Het is Roze Woensdag, dat is wel duidelijk en wij zijn er klaar voor! Het is inmiddels 10.45 uur geworden, dus die stroom wandelaars wordt alsmaar dikker en dikker. We zien al snel bekenden langskomen en ik maak de nodige foto's. Joke houdt op haar telefoon de buienradar in de gaten. Die gaf eerst aan dat we een stevige bui over ons heen zouden krijgen, maar het begint er nu naar uit te zien dat we het misschien droog houden vandaag. De bui schampt Nijmegen, dus met een beetje geluk kunnen de wandelaars ook vandaag droog over de finish.
DSC01585 Van dat intense loeren naar al die wandelaars word je af en toe een beetje zeeziek, dus kijk ik soms even de andere kant op. Gelukkig word ik ook herkend en hoor ik af en toe een schreeuw... "Elly!".... even snel het fototoestel aan, knip.. en ja hoor, jullie staan er weer op! Wel leuk hoor, die enthousiaste reacties. Ik vind het zelf heel leuk om te doen, maar ik vind het ook leuk als er wandelaars zijn die zo reageren als ze mij zien. Ik ken niet alleen een heleboel 'groentjes', maar ik moet ook opletten of er leden van het 'walkers4walkers wandelforum voorbijkomen. Daar ben ik sinds eind 2005 al lid van en ik ken vooral degenen die ook al wat langer lid zijn. Ze hebben onderweg zelfs een eigen verzorgingspost, die 'De Oase' wordt genoemd. Er staat elke dag een tent langs de route waar ze even kunnen uitrusten en waar elke dag iets anders op het menu staat. Er worden pannenkoeken gebakken, er is een dag dat er soep kan worden gegeten of een broodje met worst. Omdat dit natuurlijk geld kost, wordt er een potje neergezet voor een eigen bijdrage. Daar gaan de kosten vanaf en wat er overblijft is voor een goed doel. Misschien is zoiets ooit nog te regelen voor de groentjes, maar dan moeten er eerst vrijwilligers opstaan.
2017WoensdagTinusTheaHans Ook vandaag wordt er regelmatig met dank gebruik gemaakt van onze stoeltjes. Vooral dat heel even in de schaduw zitten is lekker en ja, dat weet ik zelf maar al te goed. Ik ga als het maar even kan nooit in de zon zitten tijdens een rust. Je wandelt al in de zon, dus heb je al een overdosis aan zonnestralen ontvangen. Oook Tinus ploft even neer met Pa Scheffer en zijn dochters. Die lopen op deze dag in het roze.
Vandaag blijven de wandelaars tot over half vijf voorbijkomen en we vragen ons af of die wel op tijd binnen zullen zijn. Het is nog maar een klein stukje, maar je moet je natuurlijk ook nog afmelden. De hele dag waren er live optredens op de hoek waar we van konden meegenieten en het laatste uur schalden de Duitse Schlagers om onze oren. Heerlijk! Zelfs 'Du' van Peter Maffay! We worden verwend! Dat was ooit, in een ver verleden, mijn eerste gekochte plaatje.
Als we om 17.00 uur met de stoeltjes onder onze arm richting de auto lopen, zijn er geen wandelaars meer te bekennen. Gelukkig zit er geen prent onder de ruitenwissers, dus deze plek moeten we onthouden voor volgend jaar. Omdat ik nog niet weet of we morgen met de auto vlakbij de route kunnen komen, rijd ik vanaf de parkeerplaats, via Ubbergen, naar Berg en Dal. We eten daar een overheerlijke pannenkoek en rijden daarna, via de doorgaande weg, naar hotel Erica. Als ik deze locatie in mijn Tom Tom zet, dan moet het morgen helemaal goedkomen. Tenslotte moeten de gasten die hier logeren altijd bij dit hotel kunnen komen, dus moet er altijd een doorgang mogelijk zijn. We zien dat er aan het einde van de weg wel hekken staan, maar je kan nog niet duidelijk zien wat ze daar morgen mee willen afsluiten. We gaan het zien!
Vanuit Berg en Dal rijden we naar camping de Groene Heuvels, waar deze week veel van de groentjes verblijven. We hebben met Liza, Cor en Mary afgesproken dat we daar nog even een kopje koffie komen drinken. Het is een prachtige camping en Don heeft hier net als vorig jaar voor het onderkomen gezorgd van een hele grote groep wandelaars. Er staan tenten, maar ook caravans, campers en sommigen zitten in een huisje, zoals Liza, Cor en Mary. We blijven niet te lang, want als je de Vierdaagse loopt is een goede nachtrust heel belangrijk, dus moeten ze op tijd naar bed. 2017WoensdagGroeneHeuvels

Donderdag 21 juli, dag van Groesbeek.
Ik word rond 3.30 uur wakker van een enorme knal en zit van schrik recht overeind in bed. Het onweert.... het plenst en niet zo'n klein beetje ook! Oh nee! Die arme wandelaars! Waarschijnlijk staan er al een heleboel 50 kilometer lopers in de rij bij de start en dat is zo verschrikkelijk balen. Als je nog niet eens aan het lopen bent, maar in de rij staat en het regent. Dat wordt geen leuke start! Gelukkig hoeven wij niet zo vroeg op. De wekker gaat als het goed is om 7.30 uur af en dan kunnen we om 8.00 uur ook nog eerst ontbijten. Hopelijk blijft het bij één bui en valt alles nu in één keer. Ik draai me nog een paar keer om..........slapenHelaas, als de wekker gaat hoor ik dat het nog regent. Of het vanaf 3.30 uur is doorgegaan weet ik natuurlijk niet, maar dat er vandaag wandelaars zijn met natte schoenen is zeker! Na een heerlijk ontbijtje stappen we in de auto en rijden we daarna eerst even naar Cuijk. Dat is vanaf ons hotel maar 5km. Ik moet op zoek naar een winkel waar ze fotokaartjes verkopen, omdat mijn nieuwe, grote fotokaartje niet werkt. We vinden een fotozaak, maar als we het probleem voorleggen, merken we dat de goede man geen idee heeft wat het probleem kan zijn. Ook weigert mijn toestel een ander, nieuw kaartje. Er verschijnt weer een foutmelding. Ik besluit om het oude, wat kleinere kaartje erin te laten zitten en de foto's die ik tot nu toe heb gemaakt vanavond over te zetten op mijn tablet. Als ik daarna het kaartje leeg maak, heb ik in ieder geval genoeg ruimte om vrijdag ook nog foto's te kunnen maken.
We lopen naar de auto en ik tik op mijn Tom Tom de locatie in die ik er gisteren in heb gezet, hotel Erica in Berg en Dal. Net als gisteren mag ik er bij Malden niet af, maar gelukkig zijn er meer wegen die naar Rome... uhh.. hotel Erica leiden. We pakken een stukje van de A73 en als we dan via een brug de Maas oversteken, zien we vanaf de andere kant een hele colonne wandelaars. Dat is het stukje van de route naar Linden. Wat voelt dat nu toch ineens raar.... kijken naar de wandelaars vanuit de auto! Daar heb ik vaak zelf gelopen en dan reden de auto's toeterend langs. Voordat ik er bij Dukenburg af ga, zien we de wandelaars de A73 oversteken en als wij zwaaien wordt er natuurlijk teruggezwaaid. We nemen de afslag en als we dan over de brug bij het Maas Waalkanaal rijden, richting Hatertseweg, zien we dat ook daar nog wandelaars lopen. Die mogen wel een beetje doorstappen denk ik dan. Volgens mij was ik hier anderhalf uur na de start toch altijd wel voorbij.
We rijden door richting Berg en Dal en komen dan toch bij een wegafzetting op de Postweg. "Dag meneer de agent, wij moeten bij hotel Erica zijn", zeg ik zonder blikken of blozen en daar is niets mis mee, want we willen daar eerst een kopje koffie drinken en naar de wc. 2017DonderdagErica Voor we via de Molenbosweg naar de weg lopen om daar onze stoeltjes neer te zetten, moet de blaas worden geleegd. Gelukkig mogen we van deze aardige agent doorrijden en niet veel later zitten we bij hotel Erica aan de koffie. Er zijn hier nog genoeg lege parkeerplaatsen, maar we besluiten toch om eerst even verderop in de woonwijk te kijken. Nog dichterbij is nog prettiger, want dan hoeven we niet zover met die stoeltjes te sjouwen. En ja hoor, precies nog één plekje vrij voor het autootje van Elly. Boffen wij even! Met de stoelen onder de arm en de rugzak op mijn rug, lopen we naar de Oude Kleefsebaan. We zien de wandelaars al langskomen, maar we verwachten niet dat we al bekenden hebben gemist. Op de hoek staat een ijskarretje en ik neem mij voor om daar straks even langs te gaan. We zitten hier perfect, want ook nu zitten we in de schaduw van de bomen. Zo houden we het wel een paar uur uit. Er lopen een paar kinderen spekjes en stukjes komkommer uit te delen en ze maken er een wedstrijdje van wie het eerste door zijn voorraad heen is. Ik vergeet helemaal dat ik zelf een trommel met zwart-wit snoepjes mee heb genomen. Die was gisteren snel leeg, dus ik besluit er nog maar even mee te wachten. 2017DonderdagmetJoke Rond 12.30 uur zie ik Sem aankomen. Dan zal Henk daar ook wel in de buurt zijn. En ja hoor, met nog een paar wandelvriendjes erbij en ook Tinus, komen ze even bij ons zitten. "Willen jullie een ijsje?" vraag ik. Dat heb ik niet tegen dovemansoren gezegd, want even later sta ik in de rij bij de ijscokar en weer iets later smullen ze allemaal van een lekker ijsje. Behalve Henk, die zal straks wel een koud biertje pakken. Volgens mij is het hier vandaan nog een uurtje lopen, dus die ruikt de finish al. Als ze even later weer door zijn, dat is rond 13.00 uur, wordt het drukker en drukker en het valt soms niet mee om iedereen te spotten. Vooral als ze aan de andere kant van de weg lopen, want ik kan er niet altijd even snel tussendoor lopen. Gelukkig vallen de groene polo's goed op en er zijn niet zo heel veel andere wandelaars die in het groen lopen. Het is wel lastig dat er altijd andere wandelaars voorlangs lopen, dus soms lukt het mij om een foto te maken, maar dan zie ik later dat er net nog een plukje groen te zien is. Jammer maar helaas. Als ik Don en Hans voorbij zie lopen is het te druk om over te steken, maar ik zie dan dat Don op een muurtje gaat zitten. Ja, die zijn voor mij!DSC01679Don heeft zeker wat in zijn schoen zitten, want hij bukt om die uit te doen. Ik loop voorzichtig tussen de wandelaars door en kan nog net een mooi plaatje schieten. Vier kleine kleutertjes en maak het liedje zelf maar af! Als Cor en Mary aan de overkant voorbijlopen, sprint ik achter ze aan en kan toch nog een leuke foto maken. Maar het blijft erg druk en ik wil de wandelaars niet voor de benen lopen, dus blijf ik daarna aan de linkerkant. Langzaamaan wordt het wat rustiger. Ik ben wel blij dat Joke het ook naar haar zin heeft, want dat ik het leuk vind om een hele dag langs de kant te staan, wil niet zeggen dat iedereen dat leuk vindt. Ze liet mij gisteren al weten dat ze wordt aangestoken door mijn enthousiasme en als ik de wandelaars toeroep, dan doet ze met mij mee. Ook zij merkt dat de wandelaars het leuk vinden en als je naar de gezichten kijkt als je bijvoorbeeld "succes!" roept, dan weet je ook waarvoor je het doet. Als om 16.00 uur de bezemwagen voorbij komt, is dat voor ons het teken om op te stappen.

We gaan vanavond naar Cuijk en hopen daar een stukje van de gezelligheid mee te krijgen van de opening van de pontonbrug. Vorig jaar was ik daar met Ann-marie, maar toen had ik al wat kilometers in de benen zitten. Nu, als toeschouwer, maakt het niet uit waar we de auto neerzetten, als het maar gratis is. We kunnen best een stukje lopen en dat doen we dan ook. Het is nog erg vroeg, dus we besluiten eerst een hapje te gaan eten. Daar waar het altijd volstaat met toeschouwers en je als wandelaar alleen maar door wilt lopen om bij die pontonbrug te komen, zien we nu een gezellig restaurantje. Het is nog heerlijk weer, dus we eten wat op het terras. Bij de toetjes zien we appeltaart staan, maar we besluiten om eerst naar de festiviteiten bij de brug te gaan en daarna nog een keer terug te lopen voor ons toetje. Inmiddels is het al behoorlijk druk en we hoeven niet veel langer meer te wachten. 2017Cuijk Er loopt een drumband de brug op en er wordt een lint doorgeknipt. De brug is officieel geopend en tot 20.00 uur mag er overheen worden gelopen. Daar wordt door veel mensen gebruik van gemaakt! Met kinderwagens, honden en hele families, wat een feest! In de mensenmassa zien we ook Liza, Cor en Mary staan. Zij zijn ook even komen kijken en kunnen meegenieten. Net als ik dat vorig jaar deed, omdat dit stukje, dat er voor de 30km lopers niet bij zit, niet te hoeven missen. Als we richting het restaurant lopen om het aan onszelf beloofde toetje te gaan eten, begint het te spetteren. We duiken snel naar binnen en genieten van een lekker kopje koffie met appelgebak. Hopelijk valt alle regen vanavond en niet morgen. De wandelaars hebben vanmorgen al genoeg van die natte zooi gezien en gevoeld.

Vrijdag, 22 juli,dag van Cuijk
Aangezien we vanavond niet meer in het hotel slapen, moeten we voor we vertrekken alles al inpakken. Dat is gelukkig heel snel gebeurt. Alles ligt in één kamer en we moeten alleen nog even controleren of we niets vergeten. Na het ontbijt krijgen we een korte rondleiding. Als Joke volgend jaar weer meegaat, en daar ziet het nu wel naar uit, dan hebben we met Ann-marie erbij een 3-persoonskamer nodig. Die zijn er gelukkig ook in dit hotel en we kunnen nu al beslissen welke we dan willen. Onze keuze valt op kamer 3. Dat kunnen we vast wel goed onthouden! Er is in die kamer lekker veel ruimte en er zijn aan twee kanten ramen, dus het is ook lekker licht.
2017routeHapsNijmegen Om 9.30 uur hebben we alles ingepakt en niet veel later rijden we voor de laatste keer deze week naar Nijmegen. Ik baal er wel van dat de afslag naar Malden nog steeds is afgesloten. Daar mocht ik in alle voorgaande jaren namelijk wel afslaan en dan kwam ik via de Groesbeekseweg Nijmegen in. Aan die kant is er altijd wel een gratis parkeerplaats te vinden en dan ben je ook zo bij de tribunes. We komen nu via de andere kant Nijmegen in en ik realiseer mij dat we nu aan de verkeerde kant van de St. Annastraat rijden. Omdat ik het risico niet wil nemen dat we straks rondjes moeten gaan rijden, parkeer ik mijn auto in een voor mij onbekende straat. Als Joke de stoeltjes uit de auto pakt begin ik te lachen. Die hebben we vandaag niet nodig hoor. We hebben kaartjes voor de tribune! "Macht der gewoonte", antwoord Joke en ze moet ook even lachen. Ja, soms sta je op de automatische piloot, daar heb ik ook weleens last van. We lopen richting de tribunes, maar omdat we niet zeker weten of daar een toilet is, vraag ik aan een van de 'bewakers' van het finishterrein of we daar even naar de wc mogen. Ik zie hem aarzelen en als ik mijn kaartjes voor de tribune laat zien en hem vertel dat we daar niet de hele dag kunnen zitten als we niet eerst even naar de wc kunnen, laat hij ons er gelukkig door. "We komen zo terug hoor", roep ik nog, terwijl we al richting de wc's lopen. Het is pas 10.45 uur, dus als we tot 18.00 uur op de tribune willen blijven zitten, dan moeten we echt eerst wat kwijt. Achteraf was dit geen slecht plan. Er staat dan wel een dixie aan het einde van de tribunes, maar ik hoor later van een paar dames dat daar heel moeilijk bij te komen is. Rijen dik aan toeschouwers versperren de doorgang. Dat is deze keer niet goed geregeld. We laten onze kaartjes zien en mogen direct doorlopen. 2017Opdetribune Gelukkig, bovenin, net onder de bomen is nog praktisch leeg. Daar gaan we zitten en dan natuurlijk wel direct naast het pad naar beneden. We moeten snel naar beneden kunnen lopen als we iemand van dichtbij op de foto willen zetten. Maar dan? Wat is dit? .... WTF??? Wat doen al die auto's hier? Er komt vanaf de Oranjesingel een hele rij auto's de bocht om rijden en ze rijden net voor onze tribune langs. Omdat er ook een paar vrachtwagens tussen zitten, kunnen we de wandelaars die daarachter lopen niet meer zien. Dat is balen! Hopelijk lopen er nu niet net een paar bekenden langs. De reden voor deze auto's richting finish is snel te raden. Aangezien er allerlei reclame-uitingen op de auto's te lezen zijn, zal dit wel weer om geld gaan. Waarschijnlijk moeten ze hiervoor dik betalen.....
Het is gezellig op de tribunes en we genieten van de enorme, eindeloze stoet van wandelaars die voorbijkomt. De euforie straalt van ze af, want de finish is in zicht! wave Sommigen krijgen het voor elkaar om een hele tribune een 'wave' te laten uitvoeren en anderen lopen zelf klappend voorbij, als een soort van dank naar al die toeschouwers, voor hun komst naar Nijmegen. Ik weet uit ervaring hoe fijn het voelt, al die toeschouwers die daar zijn voor jou en alle andere wandelaars. Je wordt niet letterlijk op handen gedragen, maar al die mensen langs de weg, het gejuich en de muziek op die laatste kilometers geven sommige wandelaars net dat laatste beetje extra energie om bijna fluitend over de finish te lopen. In het begin zitten we nog in de schaduw van de bomen en soms is het zelfs een beetje fris, maar inmiddels komt de zon tevoorschijn en die kan behoorlijk branden. groot111 Jeetje, wat stom zeg, ik had een overhemd met lange mouwen mee moeten nemen. Gelukkig kan ik de jas van Joke lenen. Dat is een hele dunne regenjas en ik gooi hem over mijn schouder, zodat die ene arm nu bedekt is. Misschien moeten we volgend jaar toch maar op de tribune aan de overkant gaan zitten. Die mensen zitten nu in de schaduw. Nog meer wandelaars en nog meer juichen, je moet je ogen wel naar de weg houden, want voor je het weet mis je iemand. Dat de groentjes rond 16.30 uur hier kunnen zijn weten we wel. Ze vertrekken om 15.30 uur vanaf McDonald's , dus dan zijn ze ongeveer een uur later hier, maar de eenlingen, die moet ik in de gaten houden. Gelukkig zijn er ook een aantal bij die nog weten waar ik altijd zit en blijven ze heel even staan om gedag te zeggen. Dat geeft mij dan weer net die paar seconden extra de tijd om een foto te maken. Vanaf het moment dat ook de muziekbands langskomen, met enorme grote groepen militairen erachteraan, is er voor de individuele wandelaar af en toe geen doorkomen meer aan. Ze moeten zelfs af en toe stilstaan om te voorkomen dat alles dwars door elkaar gaat lopen. Het ziet er vanaf de tribune geweldig uit, maar ik kan mij ook heel goed voorstellen dat er wandelaars zijn die daar anders over denken. Zolang je loopt gaat het wel, maar stilstaan, in het zicht van de finish, dat is een heel ander verhaal. Als er een groep doedelzakspelers voorbij komt, gaat er vanaf de tribune een gejuich op. Ja, dat is altijd speciaal. Je kan op die muziek absoluut niet lekker lopen, maar toch horen ze erbij. Ik krijg er zelfs een beetje kippenvel van, net als het getoeter van de vrachtwagens, als je als wandelaar over de snelweg liep. Het doet iets met je. 2017Groentjes En dan is het ineens 16.30 uur. Nog een paar minuten en dan komen ze de hoek om, de groentjes...... Met onze fotograaf voorop en Sem en nog een paar anderen achter de banner, volgt het grootste gedeelte van onze Zoetermeerse groep. Maar wat zie ik nu? Don? In een sjiek, groen pak en een hoed op? Prachtig zeg! Wat zit hier voor verhaal achter. Natuurlijk juichen en zingen we vanaf de tribune mee. "Zoetermeer, Zoetermeer, Zoetermeer!"..... Ze doen het goed bij het publiek, want ik krijg allemaal vragen van andere toeschouwers. Hoeveel lopen er wel niet mee? Trainen jullie ook altijd met zo'n grote groep? ... enz. enz.. leuk hoor! Als ze allemaal voorbij zijn zak ik een paar rijen naar beneden. Daar is inmiddels schaduw, dus in plaats van bovenin nog verder in de zon te blijven bakken, zoek ik even de koelte op. Het zicht is hier natuurlijk wat minder. Je ziet de wandelaars vanaf deze rij niet direct als ze de hoek om komen, maar de meeste bekenden zijn nu toch al langs. 2017vrijdagHansenThea Alhoewel, mijn broer Hans moet nog langs komen met zijn vrouw Thea en ik heb Tinus ook nog niet gezien. Die had toch allang binnen moeten zijn? Als even later Hans langskomt horen we van hem dat hij Tinus heeft zien zitten aan de St. Annastraat en dat hij dus nog langs zou moet komen. Hoe later het wordt, hoe onrustiger we worden. We blijven tot 18.00 uur zitten, maar we zien Tinus niet langskomen. Wat raar? Hij zal toch wel binnen zijn? Zoals altijd gaan we na afloop naar restaurant Pinoccio om een hapje te eten. Voor we naar huis rijden wil ik echter eerst even bij Tinus langs. Het zit mij niet lekker dat we hem niet hebben gezien. Om een lang verhaal kort te maken, die 'oude' broer van mij, die het rustig aan zou doen, was dus al om 12.45 uur binnen hè.... pfff... en wij maar denken dat er iets gebeurd was!

Dat was hem dan weer, de vierdaagse van 2017. Deze keer als toeschouwer en ik kan zeggen dat ik geen moment spijt heb gehad van mijn keuze niet meer te gaan lopen. Ik heb genoten, een paar gekke dingen meegemaakt, leuke dingen beleefd en ook een paar verrassingen. Bijvoorbeeld dat mijn zus Joke het ook zo leuk vond. Dat belooft wat voor volgend jaar, als Ann-marie er ook weer bij is. Dan maken we er weer een feestje van! Het is dan precies 50 jaar geleden dat ik voor de eerste keer de vierdaagse meeliep, in 1968, met mijn broer Adri. linkerpols Rest mij nog iedereen die deze vierdaagse heeft uitgelopen van harte te feliciteren en hopelijk volgend jaar weer! klappen
Als afsluiting nog een klein grapje, gevonden op internet...
Wat is het moment dat je beseft dat je met je hoofd nog in Nijmegen zit? lol