foto elly

doel voor 2015In 2015 liep ik voor nummertje 27. Best een speciale, maar dat verhaal verwerk ik in het verslag en dat verslag komt natuurlijk pas na alle trainingstochten die ik dit jaar liep tijdens de voorbereiding voor de 99e Vierdaagse van Nijmegen.

Wil je niet het hele verhaal lezen, maar direct naar het fotoverslag, klik dan HIER.

Anders dan in 2014 wist ik al een heel jaar van tevoren dat ik weer mee zou gaan lopen in 2015, dus had ik ook al ruim van tevoren een schema gemaakt van wanneer ik hoeveel kilometers zou gaan lopen en waar. Nu moet ik wel zeggen dat deze planning niet voor de volle 100% is geslaagd, maar ik heb er wel mijn best voor gedaan.

Behalve de trainingen die ik meestal samen met Joke deed op de woensdagavond, met de Sportief Wandelgroep Zoetermeer, heb ik ook een paar georganiseerde tochten gelopen en in juli nog een keer heen en terug naar mijn werk. Dat laatste niet op één dag, zoals vorig jaar, maar eerst op een dinsdag terug (samen met Joke) en op de woensdag heen.
28032015BMS

Op 28 maart liep ik mijn eerste wandelmars van dit jaar. Het was een tocht die door RS80 werd georganiseerd. Ik dacht dat ze altijd alleen wandelmarsen van 25 kilometer organiseerden, maar toen ik bij de start Hans en Thea sprak, bleek dat je op deze dag ook kon kiezen voor 15 kilometer. Dat klonk mij als muziek in de oren, want ik voelde me niet helemaal lekker.
Voor we vertrokken zijn er buiten eerst een paar foto's gemaakt van de groep SWZ-lopers en daar waren ook Henk, Sem en Naomi bij. Die kleintjes hobbelen lekker mee en lijken na afloop totaal niet moe. Tot bijna op het einde heb ik deze 15 kilometer met Hans en Thea meegelopen en ondanks dat ze minder snel liepen dan anders, er liep nog iemand mee waarvoor ze het wat rustiger aan deden, heb ik voor mijn doen toch een beetje te snel gelopen en dat merkte ik vooral op het laatste stuk. Ik moest gewoon even heel rustig aan gaan doen, want ik werd helemaal duizelig. Ik gaf aan dat ze maar door moesten lopen en dat ik er zo aankwam.  Gelukkig heb ik dit rare gevoel bij geen enkele andere training meer gehad, want ik maakte me toen best wel even zorgen.

28032015groep

 Op 11 april liep ik samen met Liza Mets de Duinenmars. Altijd leuk om weer een keer in je oude buurtje te wandelen. Klik op de foto hieronder voor het fotoverslag van de Duinenmars.

11042015Duinenmars

Voor de volgende wandelmars gaan we op 18 april met een grote groep van de Sportief Wandelgroep Zoetermeer (SWZ) naar Geldermalsen, voor de Bloesemtocht. 18042015GeldermalsenBloesemtochtEr is voor deze wandelmars zoveel animo dat Don twee bussen heeft moeten regelen. Als we in Geldermalsen uitstappen en richting veilinghal lopen naar de start, is dat best wel een leuk gezicht om te zien. Een hele sliert 'groene' wandelaars. Net als vorig jaar wordt er voor we gaan wandelen in de hal een groepsfoto gemaakt. Ik wacht daarna niet meer op de rest want het is al bijna 9.00 uur en de bedoeling is dat we uiterlijk om 15.00 uur binnenkomen en dan naar de bus gaan. Omdat ik weet dat het vandaag geen 25 km maar ruim 28 km is, heb ik die tijd hard nodig en kan ik ook niet teveel tussendoor gaan zitten. Wel jammer, maar dat heb je natuurlijk als je niet met eigen vervoer gaat. Net als vorig jaar is het heerlijk weer, maar deze keer is er meer bloesem. Ik heb in ieder geval genoten! Achteraf waren er om 15.00 uur nog een heleboel niet gefinisht, dus het werd uiteindelijk toch 15.45 uur voor we allemaal in de bus zaten. Klik op de groepsfoto hieronder voor een fotoverslag van de Bloesemtocht.
18042015GeldermalsenBloesemtocht2

Op 27 april is het Koningsdag en ga ik samen met Danyell naar Maassluis waar elk jaar de Oranjemars wordt georganiseerd. Vorig jaar was ik daar ook, maar toen met de wandelgroep van Zoetermeer en ik vond het toen zo'n mooie tocht dat ik er dit jaar graag weer naartoe ging en daar heb ik geen spijt van gehad. 27042015Maassluisklein27042015Maassluisklein2Wat is hier veel prachtige natuur en wat was het heerlijk weer. We hebben genoten en natuurlijk nu allebei een heleboel foto's gemaakt. Foto's van het nieuwe, jonge leven, foto's van de omgeving en van de prachtige natuur, maar ook van de festiviteiten op deze dag, onze rusten en nog veel meer.

27042015Maassluismolen

 

We hadden alle tijd van de wereld, er was geen bus die op ons wachtte, dus we deden het allemaal rustig aan. Klik hiernaast op de foto met de molen voor het fotoverslag van de Oranjemars.

 

Het zijn niet alleen mijn foto's, maar ook die van Danyell. Samen hebben we er weer heel wat gemaakt.... zoals altijd. foto maken

 

 

Waterval wandeling

 

 

 

 

Het tweede weekend in mei wordt de tweedaagse IML tocht van Wellingborough georganiseerd en daar ging ik nu voor de derde keer naartoe. Net als vorig jaar plak ik er samen met Ann-marie een paar dagen aan (dit jaar ervoor) en zijn we eerst naar het Noorden gereisd, naar Kendal, dat tussen de Yorkshire Dales en het Lake District in ligt. We hebben afgesproken dat we hier, zolang het nog lukt, elk jaar naartoe gaan, en lopen dan een dagje de "Waterfall Walk" in Ingleton en we trekken een dag uit om naar de top van Whitbarrow te klimmen. Meer over onze avonturen (en de foto's) tijdens deze wandelingen is te vinden onder het kopje "vakanties". WhitbarrowOp vrijdag 8 mei rijden we weg uit het plaatsje Levens, met als doel Wellingborough. De tweedaagse wordt dit jaar gehouden op zaterdag 9 en zondag 10 mei, maar de avond daarvoor kunnen we ons al aanmelden. Dan hebben we dat maar gehad. Er loopt dit jaar ook een aantal wandelaars uit Zoetermeer mee, maar die zien we de volgende ochtend pas, bij de start. Wellingborough1Wel gezellig om hier een keer te lopen met een groep bekenden, die we tijdens het wandelen ook regelmatig tegenkwamen. We liepen niet de hele tijd met elkaar, maar omdat er tijdens deze 2-daagse zoveel rusten inzitten, kom je elkaar wel steeds weer tegen. Ik liep net als de meeste anderen de 25 km "cross country" en Ann-marie had besloten deze keer de route over de weg te pakken. Ze kwam dan wel steeds bij dezelfde rustplaatsen, dus we zagen mekaar regelmatig. Omdat deze wandeling in mei is genieten we elk jaar weer van de prachtige gele koolzaadvelden. Omdat we net met een aantal van de groep Zoetermeer bij elkaar waren, stopten we daar om foto's van elkaar te maken. En nog een en nog een.... het werden er veel en dit is er één van.
Klik voor het  fotoverslag van Wellingborough op de foto hieronder.

Wellingborough2

Stompwijk

 Op 24 mei werd er een wandelmars rondom Stompwijk georganiseerd. Dat was als het ware in onze achtertuin, dus een buitenkansje en dat liet ik niet schieten. 's Morgens de wandelschoenen aangetrokken om op de fiets naar Stompwijk te rijden. Ik had vandaag met Danyell afgesproken en toen ik aankwam zag ik dat zij er al was. Even naar binnen om in te schrijven en samen op pad. Met Danyell wandelen, dat betekent dat er tijdens het wandelen regelmatig wordt gestopt om foto's te maken. Ongelofelijk... hoe mooi wonen we eigenlijk, alleen kom je daar pas achter als je gaat wandelen, want degenen die deze route hebben uitgezet weten er de mooiste plekjes in te verwerken. Na afloop nog even wat gedronken in het plaatselijke cafe voor we afzonderlijk weer naar huis gingen. Klik op de foto hiernaast voor het fotoverslag rondom Stompwijk.

 

 

Ik heb in een paar maanden tijd zo onderhand al heel wat kilometers in de benen, maar in het weekend van 30 en 31 mei komt Diekirch aan de beurt. Hier maken we niet alleen kilometers, ook de klimspieren komen aan de beurt. Aangezien bij mij de kuitspieren niet meer meedoen worden tijdens deze tweedaagse vooral mijn heupen extra zwaar belast. Vorig jaar heb ik om het uit te proberen één dag meegelopen en dat ging goed, maar dit jaar, mijn 25e keer in Diekirch, ga ik er weer voor. Twee dagen met een paar stevige klimmetjes erin, dat moet lukken na al die trainingen en ik heb er tenslotte de hele dag de tijd voor. Vrijdag de 29e vertrekken we.  Mijn kleine Fiat Panda zit mutje vol, want Hans en Ann-marie gaan ook mee. In Engeland had ik het al gemerkt, mijn autootje is net als ik niet zo goed in klimmen. Voorbij Luik komen we een paar behoorlijke hoogteverschillen tegen en we zakken terug naar zo'n 70 km per uur! Op de grote weg! eeeeek Dat betekent dat ik zoveel mogelijk rechts moet blijven rijden en ik word zelfs een keer ingehaald door een vrachtwagen!!! Gelukkig overleven we dat ook wel en komen we uiteindelijk veilig aan in ons mooie hotel. Dat ligt op de grens van Duitsland en een stukje voorbij Diekirch. Met de auto zijn we daar in een kwartiertje, dus dat is geen probleem. Net als van alle bovenstaande wandelmarsen heb ik ook nu weer een fotoverslag gemaakt. Klik voor het fotoverslag van Diekirch op onderstaande foto. Diekirch

Direct het volgende weekend, op 6 juni, stond er weer een wandelmars op het programma van de SWZ en daar gingen we met de bus naartoe. Niet omdat het zover weg was, maar omdat het daar altijd moeilijk parkeren is. In Vlaardingen, want daar moesten we zijn voor de "Haring en Biertocht" stroomde het plein bij de start vol toen we de bus uitstapten. Haring en biertocht 06062015Het was al heerlijk weer, ongelofelijk... wat boffen we toch altijd. Don zegt altijd gekscherend "wandel met Don, dan heb je zon!" En dat komt ook bijna altijd uit. Ook hier weer een hele mooie route gelopen en op plekjes gekomen waar ik nog nooit eerder was geweest. Toen we door een park wandelden zaten er allemaal pamfletten met leuke teksten op de prullenbakken en dit was er één van. Haring en biertocht 06062015DonBij de finish was er voor alle wandelaars een lekkere haring en dat lieten we ons goed smaken, hè Don! honger Na afloop allemaal weer de bus in en na even wachten op een paar laatkamers vertrokken we weer naar Zoetermeer, waar mijn autootje braaf stond te wachten. Klik op de foto voor het fotoverslag van deze tocht. 

 Vierdaagse

De 99e Vierdaagse van Nijmegen.

Bovenaan deze pagina kan je op een link klikken als je alleen de foto's wilt bekijken, maar hieronder volgt mijn verslag over deze fantastische week.

Mijn 27e Vierdaagse!
Na 2007, toen liep ik voor de 25e keer, had ik tot eind 2013 nooit meer gedacht om ooit nog een keer mee te doen. Vorig jaar heb ik echter de stoute schoenen aangetrokken en dat was alleen omdat ik vanwege mijn leeftijd mocht inschrijven op de 30 km. Niet alleen 10 km per dag minder lopen, maar ook elke dag wat langer op je bed liggen slapen en niet voor mijn gevoel middenin de nacht op te hoeven staan. HEERLIJK! Ook dit jaar heb ik niet geaarzeld. Het was vorig jaar zo goed gegaan dat ik direct weer, op de dag dat de mogelijkheid voor inschrijving was gestart, achter de pc ben gaan zitten om mij van deelname te verzekeren.

VierdaagseBBOmdat Ann-marie en ik deze keer niet terecht konden bij de neef van Ann-marie, die slechts een kwartiertje lopen van de start woont, ben ik op zoek gegaan naar een alternatief onderkomen voor deze week. Dat viel om de drommel niet mee, want een heleboel wandelaars willen elk jaar verzekerd zijn van een goede slaapplaats en reserveren daarom aan het einde van de voorgaande Vierdaagse al voor het volgende jaar. Wij hadden nu de pech dat we die plek deze keer niet konden reserveren, maar gelukkig kwamen we uiteindelijk toch bij een hele gezellige B&B terecht in Afferden. Wel een beetje jammer dat we nu elke dag een dikke 30 km moesten rijden, maar dat had ik er voor over. Het was er heerlijk rustig en we hadden in ieder geval geen last van de harde muziek van de Nijmeegse Zomerfeesten. Goed slapen is erg belangrijk als je elke dag vroeg op moet staan en zeker als je dan ook nog een groot deel van de dag aan zo'n activiteit meedoet als de Vierdaagse.

Zondag 19 juli.
Ik heb met Ann-marie afgesproken dat ik haar op zondag rond 12.00 uur kom ophalen en een uur voor die tijd had ik alles al ingepakt en moest ik het alleen nog zo in de auto laden dat ook de spullen van Ann-marie er nog bij konden. 26 met achtergrondIk heb een speciale "Vierdaagse meeneemlijst" gemaakt, zodat ik zeker weet dat ik geen belangrijke dingen vergeet mee te nemen. De wandelschoenen, mijn rugzak en startkaart zijn misschien wel logisch, maar er zijn ook wat minder logische dingen die ik niet wil en mag vergeten, zoals : medaille, genoeg reserve wandelsokken, fototoestel, oplader voor telefoon, batterijen enz. enz. Op de afgesproken tijd sta ik bij Ann-marie op de stoep en nadat zij ook haar spullen op de nog halflege achterbank heeft gedeponeerd, rijden we mooi op tijd weg.
Deze keer moeten we wat verder dan Nijmegen rijden en ik wil vandaag ook nog mijn startkaart ophalen. Zonder problemen komen we bij de B&B in Afferden aan en omdat we nog niet op onze kamer kunnen, laten we de spullen in een kamer staan op de begane grond. We gaan eerst naar Nijmegen en dan zodat ik meteen kan kijken hoelang we daar over doen en of er langs de route een handige (natuurlijk gratis) parkeerplek te vinden is voor deze week. Hoe dichter je bij de start komt, hoe drukker het wordt en ook kom je dan in het gedeelte waar het betaalt parkeren is. Onderweg heb ik wel een stuk of wat opties om te parkeren gezien, maar of daar de definitieve parkeerplek bij zit weet ik natuurlijk dinsdagochtend pas.
Op de Wedren is het zoals altijd al gezellig druk, maar gelukkig hoef ik niet lang te wachten bij het loket waar ik mijn startkaart moet ophalen. VierdaagsePolsbandjeAls daar mijn polsbandje wordt omgedaan, steek ik er snel twee vingers tussen, want hij moet niet te strak zitten. Tijdens het lopen krijg je niet alleen dikke vingers, maar ook je handen en polsen worden wat dikker. Dat polsbandje moet om blijven zitten t/m vrijdag, dus als dat te strak zit heb je een probleem.
Als we even later op het start- finishterrein (de Wedren) rondlopen, komen we al snel wat bekenden tegen, o.a. een paar leden van de Zoetermeerse wandelclub (SWZ). We spreken met Mary, Liza en Cor af om naar onze vaste Pizzeria Pinoccio te gaan om daar een hapje te eten. Zij zijn nog niet zo bekend in Nijmegen en kunnen alle tips gebruiken. Goede restaurantjes horen daar natuurlijk ook bij. Ondanks de drukte krijgen we snel een tafel toegewezen en even later zitten we allemaal met een heerlijke pizza op ons bord. Na het eten rijden we met ze mee naar hun logeerplek. Ze zitten in een huisje op het park "De Groene Heuvels", waar ook Don voor een grote groep SWZ wandelaars een onderkomen heeft geregeld. Natuurlijk is het daar veel gezelliger dan op de plek waar wij zitten, maar ik vind het toch wel erg fijn als ik na het wandelen direct lekker kan douchen en niet op mijn beurt hoef te wachten. Het is wikken en wegen, gezelligheid tegenover wat extra privacy.
Als we 's avonds terugkomen bij ons B&B staan onze spullen al boven. Dat is wel heel erg fijn, want met zware tassen de trap oplopen is niet echt mijn ding. We gaan eerst maar even alles reorganiseren. We hebben dan wel een dubbel bed, maar Ann-marie is toch niet van plan naast mij te gaan liggen. Ze heeft haar eigen hangmat meegenomen en zal deze week daarin slapen. Dat deed ze ook tijdens onze vakantie in Wellingborough en dat bevalt haar goed. Als ze in een gewoon bed slaapt, krijgt ze last van haar nek en rug. Voor mij is dit ook wel prettig natuurlijk, want ik lig nu de hele week, heel luxe, alleen in dat grote bed.

Maandag 20 juli.
Maandagochtend krijgen we een heerlijk ontbijt in de eetkamer die direct naast onze kamer ligt. We worden verwend met allemaal verse producten en het is jammer dat we niet de hele week van al die verwennerijen kunnen genieten. Omdat ik van dinsdag t/m vrijdag even voor 6.00 uur al de deur uit moet, wordt alles wat we nodig hebben de avond daarvoor in de koelkast gezet en kunnen we het 's morgens zelf klaarmaken. Natuurlijk maak ik dan een paar boterhammen klaar voor onderweg en... helemaal nieuw... gaat er elke dag een gekookt eitje mee dat ik dan bij de eerste rust van die dag lekker oppeuzel.
Maar zover zijn we nog niet. We gaan deze maandag eerst een dagje shoppen. Ik kan me vaag herinneren dat ik tijdens dat dagje shoppen een keer mijn eerste blaar opliep, dus ik doe vandaag heel bewust mijn wandelschoenen aan. Daar kan ik kilometers op lopen zonder problemen, dus een dagje slenteren moet ook lukken. W4WAl sinds 2005 is maandag de dag van de jaarlijkse ontmoeting met "vriendjes" van het Walkers4Walkers forum. We spreken dan rond 14.00 uur af op de Wedren en noemen dat "Blauwe Maandag", omdat we in de eerste jaren dat het forum was opgericht in blauwe T-shirts liepen met onze naam op de achterkant. Er zijn nog steeds een aantal leden die in het blauw komen en ik ben daar één van. Zo word je in ieder geval snel herkend.
Voor we terugrijden naar Afferden, duiken we nog even een winkel van Albert Heijn in, waar we voor een paar dagen boodschappen halen. Omdat genoeg slapen toch wel de hoogste prioriteit heeft deze week, gaan we niet elke dag uit eten, dus een paar bakken maaltijdsalades in huis hebben is zeker handig. Dat is snel en makkelijk klaar te maken en nog gezond ook. Verder kopen we wat frisdrank en wat ongezonde, maar lekkere snoeperijen. Zo komen we deze week wel door!
2015 spullen op de kamerAls we terugkomen in de B&B horen we van de eigenares dat er ook een vrouw uit Friesland bij hen logeert. Ze loopt de Vierdaagse voor de eerste keer en doet mee op de 40 km afstand. Ze heeft wel een groot probleem, want ze zit hier zonder auto! eeeeek Jeetje zeg, die is hier gekomen met de gedachte dat ze met een heleboel andere wandelaars in deze B&B zou zitten en wel met iemand mee zou kunnen rijden. Met het openbaar vervoer kan je vanaf dit adres op z'n vroegst pas om 7.30 uur in Nijmegen zijn en omdat ze 40 km gaat lopen, kan ze om de dag om 5.00 uur en om 6.00 uur starten. Ik vind het best dat ze met mij meerijdt, maar omdat ik om 7.00 uur mag starten, ben ik op z'n vroegst rond 6.30 uur pas in Nijmegen. Als ze even later terugkomt uit Nijmegen, is ze heel blij met mijn aanbod. Liever pas om 6.30 uur in Nijmegen dan nog een uur later met het openbaar vervoer. Wat misschien wel zo prettig is voor haar, dat tegen die tijd de rij inmiddels geslonken zal zijn en ze direct kan starten.
Ann-marie is zo lief om 's avonds een knoop die van mijn wandelbroek was gekomen er weer aan te zetten. Toch wel fijn en heel luxe om iemand bij je te hebben voor de verzorging en ik ben haar daar dan ook heel dankbaar voor.  Ik ben intussen bezig om alles klaar te leggen voor de volgende dag. Dat scheelt een minuut of 10 langer op bed liggen en ik slaap ook rustiger als ik weet dat ik dat 's morgens niet meer hoef te doen. wekker

Dinsdag 21 juli.
De wekker gaat om 5.15 uur en dit zal voor de hele week de standaard wektijd zijn. Eigenlijk is dit belachelijk vroeg, zeker voor zo'n avondmens als ik, maar ik durf echt niet later op te staan. We zitten best ver van Nijmegen en stel je voor dat er onderweg iets mis gaat, dan ben ik te laat bij de start! Het zal je toch maar gebeuren! Als ik even voor 6.00 uur samen met Corrie de deur uit ga, is het gelukkig droog en wat de rest van de dag brengt gaan we zien.
Het is een halfuurtje rijden naar een plek waar ik mijn auto wil parkeren en dan moet ik daar vandaan nog een kwartiertje lopen naar de start. Het is wel gezellig dat ik nu niet alleen in de auto zit en alles gaat zoals gepland. Ik zet Corrie vlakbij de start af en rijd daarna een stukje terug en vind al snel een plekje voor mijn auto.
Dat ik net als vorig jaar van de organisatie een "ontzeggingskaart" heb gekregen en niet in de rij hoef te staan, zorgt ervoor dat ik om 7.00 uur direct mijn kaart kan laten scannen en zonder problemen kan gaan lopen . Ik ben dan ook erg blij met de medewerking van mijn neuroloog. Zij legt in een brief in het kort uit dat ik door mijn spierziekte niet lang kan stilstaan en daardoor krijg ik een speciale kaart die ik bij de start alleen hoef te laten zien om een kwartier eerder te mogen starten. Er staan om die tijd al een paar duizend mensen in enorme lange rijen te wachten tot het officieel tijd is.  Voordat ik start probeer ik wel altijd eerst even tussen al die wandelaars mijn familie op te spotten om ze gedag te zeggen. Dat lukt altijd heel goed, want ze staan meestal redelijk vooraan in de rij. 2015 in de rij Henk Tinus Naomi2015 in de rij Hans en Thea

 
Net als elk jaar lopen er op die eerste 100 meter tientallen studenten rond om je succes te wensen. Niet iedereen vindt dat leuk, maar ik kan het absoluut wel waarderen en laat het over me heen komen en geniet al snel van dat speciale sfeertje. Op deze eerste dag, de dag van Elst, gaan we al snel de Waalbrug over. Ik vind het altijd een prachtig gezicht en geniet met volle teugen. Je loopt tijdens de Vierdaagse van Nijmegen een aangepast tempo. Het is op veel stukken van de route erg druk en daardoor is het lastig om in te halen.

Als ik om 8.00 uur net na mijn eerste rust op de foto word gezet, heb ik al een behoorlijke kleur van de inspanning. Het lijkt zo makkelijk, een stukje wandelen, en misschien is het ook wel zo, maar af en toe moet je toch even gaan zitten om bij te komen en dat doe ik tegenwoordig steeds vaker. Je kletst dan nog eens gezellig met wat andere wandelaars of je komt in gesprek met toeschouwers, die voor dag en dauw langs de kant zitten.

2015 afsplising 30Een klein stukje verderop komt de splitsing en mag ik links afbuigen. Hier lopen alleen nog de wandelaars met een blauw bandje (de 30 km lopers) en ik merk dat ik op deze afstand nog steeds behoorlijk vooraan loop. Ik word natuurlijk wel regelmatig ingehaald, want mijn tempo ligt tegenwoordig nog maar rond de 5,5 km per uur en er zijn er veel die daar ruim boven zitten. Er loopt echter niemand voor mijn voeten en dat is wel erg prettig. Ook als ik besluit om een korte pauze in te lassen, zijn er nog genoeg lege stoelen, dus ik plof even neer met een kopje koffie.
VierdaagseElstTinusOp het lange, rechte stuk voor Elst haalt Tinus mij in en we blijven een heel stuk samen lopen. Ook door het centrum van Elst, waar hij een paar oude buurtjes tegenkomt die tussen de toeschouwers staan en langs de "Bobo's", tot we bij de plek komen waar hij even gaat zitten. Ik besluit om alleen door te lopen en ga er vanuit dat hij mij later toch wel weer in zal halen omdat ik voorbij Elst naar de verzorgingspost van Carla en Eric ga.
Het is heerlijk om te weten dat je niet op zoek hoeft naar een goede zitplaats. Er is daar altijd plek en de manier waarop zij ons verzorgen verdient absoluut een medaille. Als ik daar even na 10.00 uur neerplof en mijn schoenen heb uitgedaan om mijn voeten af te laten koelen (en drogen), komen Mary en Cor langs. Zij besluiten deze gezellige rust mee te pakken en ik leg ze uit hoe het systeem van de "Oase" werkt. Je krijgt wat te eten en te drinken en je kunt een vrijwillige bijdrage doneren. Elk jaar wordt het bedrag, dat na aftrek van de kosten overblijft, gedoneerd aan een goed doel. Toppie bedacht toch? Zoals ik al gedacht had word ik vlak nadat ik weer ben gaan lopen ingehaald door Tinus. Hij vraagt of ik het leuk vind om een stuk verderop te wachten tot Henk langskomt met Naomi, zodat we met elkaar op de foto kunnen bij fotograaf Modern. Natuurlijk vind ik dat leuk en we besluiten om net over de brug in de kant te gaan zitten. VierdaagseElstTinus belt Henk om hem te laten weten waar we zitten en we wachten af. Na ongeveer 20 minuten zien we ze aankomen en we krabbelen overeind om direct met hen mee te lopen. We moeten even een beetje op gang komen, maar echt spierpijn heb ik niet. Een klein voordeel van mijn spierziekte. Wie zei dat ook alweer? "Elk nadeel heeft zijn voordeel!" Was dat Cruijf? Hahahaha....  lol
Het is een leuke foto geworden. Ondanks dat we niet met elkaar starten en we allemaal een ander tempo lopen en op verschillende plaatsen rusten, staan we met elkaar op deze foto.

Om 13.30 uur loop ik de dijk op en pas ik me weer aan het tempo van de colonne wandelaars aan. Het heeft geen zin om hier in te gaan halen, want dan loop je steeds in de berm en is de kans groot dat je een misstap doet. Het zal je gebeuren! Dan is het einde verhaal! Daarom is het hier achter elkaar aanlopen, met een gemiddeld tempo van misschien net 4 km per uur, maar ook dan kom je uiteindelijk bij de Wedren.2015 op de dijk

Bij de Waalbrug staat Ann-marie me op te wachten. Zij moet deze week met het openbaar vervoer naar een plekje langs de route komen en dat was vandaag gelukkig makkelijk. Een enkele reis naar Nijmegen en vanaf het station naar de Waalbrug lopen, tegen de stroom wandelaars in. Als ik me een uurtje later wil afmelden ben ik blij dat deze dag erop zit. En dan, een klein probleem... als ik mijn kaart wil pakken om me af te melden, trek ik het lipje van de rits van mijn broek af. Zonder die kaart geen nieuwe kaart voor de tweede dag! boos2 Potverrr.... wat ik ook probeer, ik krijg de rits niet open. Ann-marie probeert het nog, maar ook zij krijgt het niet voor elkaar. Geluk bij een ongeluk, het is een Hi-Tec broek en zij zijn de hoofdsponsor van de Vierdaagse en staan met een eigen "tent" op het terrein. Dus, wij daar naartoe. De eerste man die ik daar aanspreek stuurt me door naar een ander. Hij vraagt me hoelang ik die broek heb. Tja, ik heb hem niet net nieuw, hij gaat al een paar maanden mee, maar omdat ik drie wandelbroeken heb, heb ik hem misschien nog maat een keer of 6 á 7 gedragen. Gelukkig vond die man dat hij het niet kon maken mij met een kapotte broek weg te sturen. Hij keek eerst in de rekken of er nog een broek in dezelfde maat hing, yesss... die was er gelukkig. Daarna pakte hij een schaar en knipte (na wel eerst mijn toestemming te hebben gevraagd) de zijkant van de zak open waar mijn dagkaart in zat. Top! Ik kon me eindelijk gaan afmelden en had er een nieuwe broek bij. Die oude gooi ik natuurlijk niet weg want "ons bin zunig!" Het werd dan wel iets later dan gedacht, maar de eerste dag zit er nu echt op en die is voor mij verder zonder problemen verlopen. We hadden goed wandelweer, al vond ik het op de laatste paar kilometers een beetje klammig warm. Dat geeft echter geen reden om te klagen, want dat het slechter kan weten we allemaal heel goed. We zoeken op de Wedren een plekje om nog even te gaan zitten en wat te drinken, want het is daar altijd gezellig. Met Corrie heb ik afgesproken dat ze belt als ze bij de finish is, maar als ik om kwart over drie nog niets heb gehoord, lopen we naar de auto en rijden terug naar onze B&B. Lekker douchen en een hapje eten, daarna voel ik me weer helemaal top. Ann-marie regelt een bak met water voor mijn voeten en dan is het nog even wat lezen en kletsen. Corrie komt pas tegen 21.30 uur de B&B binnen. Wat een ellende is dat. Wij gaan al bijna naar bed en zij moet nog douchen en alles klaarzetten voor de volgende dag! Ze was gelukkig wel op tijd om haar kaart te laten scannen. Als je dan nog even wilt blijven zitten om wat van het sfeertje te proeven en daarna naar het station moet lopen om een trein te pakken, die je ook nog niet helemaal brengt naar waar je wezen moet, dus aansluitend nog een bus pakken en daarna een stuk lopen, ben je zo een paar uur verder! Mamma Mia! Dat gaat wel allemaal van de tijd af dat je kunt relaxen.

Woensdag 22 juli, de dag van Wijchen en ook "Roze woensdag!"
De wekker gaat af en ik probeer zo zachtjes mogelijk te doen voor Ann-marie, die wat langer kan blijven liggen. Dat gaat me goed af, want ik ben gewend om alles op de automatische piloot te doen. Gelukkig hebben we een eigen badkamer met wc. Corrie heeft dat niet en ik hoor even later de traptreden kraken. Zij moet eerst naar beneden.
Mijn ontbijt is snel gemaakt. Alles staat in de koelkast en ik neem alleen een Brinta ontbijtje en maak wat brood klaar voor onderweg met een gekookt eitje erbij. Dat is gisteren goed bevallen. Vandaag trek ik geen groene SWZ polo aan, maar een roze polo. Ik doe graag mee met dat feestje dat vanmiddag op het laatste stuk van de route wordt gevierd! Ook vandaag spreek ik met Corrie af dat ze me kan bellen als ze 's middags in de buurt van de finish is, maar ondanks dat ze gisteren zo laat terug was, weet ze nog niet zeker of ze dat gaat doen. Oké, we gaan het zien! Ik wil haar natuurlijk niets opdringen. Even voor 6.00 uur zitten we in de auto en rijden binnendoor, via Groesbeek naar Nijmegen. Ik ben benieuwd of we hier morgen ook nog langs kunnen....
Als we in de buurt komen van de Wedren, zien we de wandelaars van de 40 km al lopen en ik zet Corrie daar af. Ze moet nu een klein stukje tegen de wandelaars in lopen, maar het is voor mij niet handig om verder door te rijden. Net als gisteren loop ik voordat ik start eerst even naar de wachtende wandelaars om Henk, Naomi, Hans, Thea en Tinus gedag te zeggen. Ze staan weer bijna vooraan in de rij, dus dat betekent dat ze er al een poosje staan. Ik mag weer om 7.00 uur starten en loop tussen de studenten door, richting Radboud ziekenhuis. 2015 dinsdag bord in de tuinBehalve op de eerste dag, lopen we de 2e, 3e en 4e dag het eerste stuk steeds via deze weg en komen we na het oversteken van de St. Annastraat langs het huis waar Tinus en Anny wonen. Er is dit jaar door ons "groene clubje" (SWZ) een heel groot bord in de tuin gezet om de wandelaars succes te wensen. Echt leuk! Als ik daar even over half acht langskom zie ik Anny achter het raam naar me zwaaien. Ik maak snel een foto (niet die hiernaast staat, want die is op een ander moment gemaakt) en loop weer door.
Een stuk verderop staan Anita met haar vriend Peter langs de weg. Leuk zeg, dat ik die ook weer zie. 2015 peuter wandelt op de wegIk wandel weer door en zie dat er een peutertje middenop de weg loopt, die vindt dat wel leuk al die wandelaars. Hahaha... die heeft er zin in! Gelukkig wordt ze vlak voor we de weg oversteken ingehaald door haar moeder en opgepakt. De kolonne loopt door, richting brug, die hele lange brug, waar het nu gelukkig nog niet zo druk is.
Bij de altijd gezellige rust bij de "eierenboerderij" houd ik mijn eerste stop. Omdat ik zelf wat te eten heb meegenomen, koop ik hier niets, maar peuzel mijn eitje op en ik neem ook een boterham. Gisteren was ik bijna aan de finish toen ik me bedacht dat ik al die tijd met mijn eten en drinken liep te sjouwen. Dat gaat me vandaag niet weer gebeuren. 2015 woensdag Kees en Lia
Vlak voordat ik weer ga lopen komen Kees (ex-politie Haaglanden) en zijn vrouw Lia eraan. Zij besluiten ook een rust in te lassen en zakken naast mij op de kratjes neer die daar her en der verspreid staan en als stoelen voor de wandelaars dienen. Wat leuk om toch steeds weer bekenden tegen te komen. Na de rust steken we via een brug weer een weg over. Als je daar overheen loopt zijn er altijd vrachtwagenchauffeurs die toeteren en zwaaien. Ik heb geen flauw idee hoe het komt, maar ik word er altijd een beetje emotioneel van. Dat wildvreemden zo meeleven geeft je gewoon een goed gevoel. Onderaan de brug is het altijd gezellig druk, maar ik ga natuurlijk niet om de paar honderd meter zitten, dus loop ik hier door, het zandpad op, richting Alverna. Van verre hoor je al muziek uit de boxen schallen die daar op het veld langs de route staan. Meestal is het hier erg druk, maar deze keer bof ik. Ik kan mijn eigen tempo aanhouden en loop lekker door op de maat van de muziek en wandel verderop relaxed het bospad op. Op dit stuk word ik even later door Tinus ingehaald en we lopen samen, gezellig kletsend door. Als hij bij de vaste stop van zijn club komt, besluit ik met hem mee te gaan. Gisteren was ik rond 14.15 uur binnen en waarom zou ik dan nu niet een extra rust meepakken? Als je langs de kant zit zie je altijd weer bekenden gezichten. Tenslotte loop ik hier niet alleen voor de prestatie, maar ook voor de gezelligheid. Inmiddels weet ik waar Desiree en Martin hun tentje hebben staan, dus ik moet goed opletten dat ik daar niet voorbij loop, zoals me vorig jaar is overkomen. Vlak voordat de 40 km lopers afbuigen, kom ik Sylvia en Carola tegen. Ook met hen loop ik een stukje mee. Zelfs iets langer dan ik had gedacht, want de splitsing is dit jaar verlegd en dat zet me heel even op het verkeerde been.
Zoooo lekker die pannenkoeken met spekIn Wijchen loop ik met Tinus langs de Bobo's en een stuk verderop zak ik in een luie stoel bij de verzorgingspost van Eric en Carla. Tot straks Tinus, we gaan mekaar vast wel weer zien, want rustpost "de Oase" met vandaag de zelfgebakken pannenkoeken van Eric loop ik natuurlijk niet voorbij. Die zijn zoals altijd overheerlijk! Ze worden ter plekke gebakken en zijn daardoor nog lekker warm. Ik besluit niet te lang te blijven zitten, want een stukje verderop staan Martin en Desiree en als het goed is staat Ann-marie daar op mij te wachten. En inderdaad, na weer een minuut of 20 lopen krijg ik de stok met Boris in het vizier en als ik Boris zie, dan betekent het dat Ann-marie daar ook is. Wat boffen we vandaag weer met de temperatuur. Zolang ik loop is er nog geen druppel gevallen en het is ook niet te warm, al lopen de druppels af en toe van mijn voorhoofd. Dat is zeker het luie zweet wat eruit komt. Het is gezellig druk in de tent, want ook Ronny, Sylvia en Ria zitten daar. In een korte tijd zie ik een heleboel SWZ mensen langslopen, alleen nu niet in het groen, maar in het roze. Don reageert enthousiast als hij ons ziet en natuurlijk maak ik daar snel een foto van. In de jaren tussen 2008 en 2014 maakte ik als toeschouwer honderden foto's en dat zijn er nu ik weer meeloop veel minder, maar het zijn er toch nog best veel. Kijk maar bovenaan deze pagina. daar staat een link naar het album. 2015 woensdag bij Desiree en MartinAls ik even voor 12.00 uur Henk en Naomi zie aankomen, trek ik mijn schoenen weer aan om aan het rechte stuk richting Beuningen te beginnen. Tenslotte zit ik alweer een halfuur! Wat gaat die tijd snel! Ann-marie loopt vanaf hier met me mee. In de loop der jaren is dit (vroeger saaie) stuk steeds gezelliger geworden en als we een halfuurtje later Beuningen inlopen is het ook dit jaar weer een feestje. We lopen toch alweer een uur als ik in de verte een bekend spandoek zie : "Tante Wilma" staat daarop en ik zie dat er nog meer W4W'ers zitten, dus... die rust pakken we ook mee. Ik krijg de kans om even bij te kletsen met Maarten, die vorig jaar wegens gezondheidsproblemen niet mee heeft kunnen doen. Gelukkig gaat het nu wel goed, dus als er geen gekke dingen gebeuren loopt hij deze Vierdaagse weer fluitend uit. Na een drankje te hebben genuttigd vind ik het wel weer mooi. Ik wil niet te laat bij het laatste stuk door het centrum komen. Volgens mij wordt het daar naarmate je later bent steeds drukker, dus ondanks dat het gezellig is, wil ik er ook maar graag voorbij zijn. 2105 Jean Paul

In Weurt komen we Jean Paul tegen. Hij heeft vorig jaar als begeleider met zijn zoon Jamie gelopen en is nu heel dapper aan de 50 km begonnen. Hij loopt nog goed, tenminste... het ziet er goed uit, maar hij laat ons weten dat zijn schoenen te klein zijn en hij daardoor erg veel pijn heeft. Dat klinkt niet goed. Meestal ontdek je dit soort dingen al tijdens de training, maar omdat hij niet zoveel heeft getraind, komt dit nu pas boven water, na twee dagen achter elkaar 50 km te lopen. Ik wens hem alle sterkte met het zoeken naar nieuwe, grotere schoenen, maar zie het donkerbruin in. 2015 woensdag JeanPaul Hij loopt met ons mee door het centrum en als we bij de finish komen maak ik een foto van zijn afmelding. In ieder geval zijn we op de helft. Die tweede dag vind ik altijd de zwaarste, maar hij is me vandaag erg meegevallen. 


Het verslag hier direct onder is geschreven door Maaike, een collega van mij, die op woensdagavond naar onze B&B in Afferden is gekomen en morgen een dagje met ons mee gaat lopen. Omdat Ann-marie in haar hangmat slaapt, is er in de kamer genoeg ruimte voor een extra bed en daar slaapt Maaike een nachtje. Ze vindt het allemaal erg spannend, maar heeft er ook ontzettend veel zin in.

Donderdag 23 juli, de dag van Groesbeek. Hieronder eerst het verslag van Maaike.
Tijdens mijn trainingen naar de Marathon van Rotterdam ben ik uitgedaagd door één van mijn collega’s. Niet om nog een marathon te lopen, maar om één dag mee te wandelen tijdens de Nijmeegse Vierdaagse. Half juli, 30 kilometer. Ik hoefde er niet lang over na te denken en heb er meteen mee ingestemd. “Natuurlijk loop ik mee, gezellig!” Een vrije dag gevraagd en gekregen, slaapplaats werd geregeld, dus het enige wat ik nog moest doen is in de auto stappen en er voor zorgen dat ik woensdagavond aan kwam in Afferden bij Bed & Breakfast Angelbeeck. Oh, en dat ik voldoende kilometers in mijn benen had om 30 kilometer te wandelen. En dat was geen probleem. Als ik een (halve) marathon kan hardlopen, is 30 kilometer wandelen, qua intensiteit, ook goed te doen.
VierdaagseOntbijtIk kwam op tijd aan in Afferden en daar gingen we, na wat bij gepraat te hebben, redelijk bijtijds slapen want de volgende morgen stond om 04:45 uur de wekker! – Oeff. Voordat ik mijn ervaring met jullie wil delen, wil ik even vertellen aan de organisatie van de vierdaagse, hun vrijwilligers, de sponsoren, de supporters langs de weg en uiteraard de wandelaars hoe wáánzinnig dit evenement is. Onderweg is er voldoende voeding om niet om te hoeven vallen. Is er muziek, entertainment. Zijn er voldoende toiletten. Is er te weinig controle (hihi, mijn voordeel) en verloopt het echt fantastisch! Onderweg ben ik niks, maar dan ook echt niks tegen gekomen wat niet geregeld was (buiten de controle posten om dan…), dus groot applaus! Al was dit de 99e (!!!) keer dat het is georganiseerd, het verliep vloeiend! Ga zo door, echt… Zo. Dat is er uit!  klappen
Wij stonden om 04:45 uur naast ons bed om ons klaar te maken voor de derde dag van de Nijmeegse Vierdaagse. Een uurtje later zaten we in de auto en rond 06:30 uur waren de eerste stappen gezet. Buiten de medewandelaars en de supporters langs de weg, waren er ook nog veel feestende mensen met bier en broodjes bal, mayonaise aanwezig. Bah! Daar moest ik echt niet aan denken toen ik net uit mijn bed was gerold. In ‘s-Gravenzande is er om half 7 ’s ochtends nog niet veel te beleven, zeker niet op een doordeweekse dag. Ik bedoel, als ik mijn trainingen zo vroeg loop kijken mensen mij met een verbaasde blik aan, maar dat was nu wel anders! Heel Nijmegen leek al wakker te zijn om de mensen door hun eerste kilometers te juichen, hun tweede, derde en vierde… met muziek en allerlei lekkernijen! Je ziet het op televisie, je hoort het van verhalen maar als je het meemaakt is het toch anders, intenser. Echt heel gaaf! Eerst door de straten van Nijmegen richting Malden, vervolgens via Mook naar Groesbeek en uiteindelijk over de Zevenheuvelenweg door naar de finish! We hadden fantastisch weer. De zon scheen, het was niet te warm door lichte bewolking en zoals ik al verwacht had, het parcours was echt prachtig! Ik ben gek op de natuur, hou ervan om te sporten en dus is deze combinatie echt heaven! Daarnaast was er top muziek en hordes aan mannen in pak. Dus naast het gezelschap van Elly, vermaakte ik mij ook wel!  coolIMG 3738Ik moet eerlijk bekennen dat ik vooraf te makkelijk heb gedacht over die 30 kilometer wandelen. Ik had mij voorgenomen om een paar keer 10 kilometer te wandelen, maar dit heb ik nooit gedaan. Ik kan toch 21 kilometer hardlopen? Ik had mij vergist. Inderdaad heb ik niet hoeven klagen over de afstand, maar wandelen is echt een andere belasting voor de benen dan hardlopen. Op 15 kilometer had ik mijn eerste blaren al opgelopen en na afloop was mijn linker knie beschadigd en zijn de blaren veranderd in bloedblaren. Het deed zeer, maar het was het waard, meer dan waard. Maaike Hoe gaaf, gezellig en mooi het ook is om mee te lopen… volgend jaar loop ik geen vier hele dagen mee. De overweging om weer een dag mee te lopen is er wél, maar ik sta denk ik ook graag langs de kant. Te cheeren. Na een nachtje Nijmegen. Met een biertje in mijn handen (wijntje!). En een broodje bal, mayonaise. Want het is écht super gezellig. Zowel tijdens het wandelen, als de avonden / nachten vooraf… Dus, Nijmegen, dit jaar zie ik je nog 1 keer in november om die Zevenheuvelenweg te trotseren, hardlopend. En volgend jaar hoop ik weer om te cheeren en te feesten & wellicht een dag mee te wandelen! Bedankt Nijmegen! Bedankt voor deze toffe dag & dit waanzinnige evenement…

Vanaf hier neem ik het zelf weer even over. Wel leuk om zo'n verslag te lezen van iemand die nog nooit eerder de Nijmeegse Vierdaagse heeft gelopen en zelfs nog nooit heeft meegedaan aan georganiseerde wandelmarsen. Ik heb deze dag extra genoten door haar enthousiasme en het feit dat ze zo liep te genieten. Ik heb geen moment "last" ondervonden van het feit dat ik met een "groentje" liep, integendeel. Het gaf mij extra lol en energie. Zelfs op dat heuvelachtige stuk, de Zevenheuvelenweg, waar ik door mijn spierziekte slechts een gemiddelde van zo'n 2 kilometer per uur haal. We hebben ontzetten veel gelachen en voor ik het wist waren we al op de Wedren. 2015 donderdag aardbeien Natuurlijk hebben we onderweg een paar keer gezeten. Je moet ook trainen op het rusten zeggen we wel eens gekscherend. De eerste stop was bij de verse aardbeien. Na een dik uurtje wandelen zie je in de verte al het kraampje en vorig jaar ben ik hier voor het eerst gestopt. Wat is dat heerlijk! Een beschuitje met aardbeien! Ik dacht toen al: "die houden we erin!" De eerste echte rust hadden we pas om 10.00 uur, net na de splitsing, waar de 30 km linksaf gaat en de weg oversteekt en alle andere afstanden rechtdoor lopen langs het water. Ik wist me van vorig jaar te herinneren dat het hier op deze tijd nog lekker rustig was en dat er geen rijen staan bij de wc's. Na een bezoek aan de wc's nemen we allebei een lekker kopje soep. En dat om 10.00 uur 's morgens! Misschien is dat wel een beetje vroeg, maar we zijn natuurlijk al 3 uur onderweg. Dat betekent dat we ongeveer op de helft zijn wat de afstand betreft, maar niet wat tijd betreft, want er volgen vandaag nog een paar rusten voor we die tweede helft hebben afgelegd. Net als vorig jaar loopt Tinus mij hier voorbij. Deze keer ziet hij ons en we zwaaien hem gedag. Op de volgende kilometers steken we tussendoor en komen via een zijweg middenin Groesbeek de andere wandelaars weer tegen. Op dat tussendoor stuk zit een leuk klimmetje en hier komen Henk en Naomi ons voorbij. Wel leuk dat je elkaar elke dag een paar keer ziet, terwijl er ruim 40.000 mensen aan de wandel zijn. De rust van de "Oase" van Eric en Carla is op de Zevenheuvelenweg en daar nemen we het er weer even van. Schoentjes uit en lekker in de rust- en verwenmodes. Dat is genieten en ik vraag me af hoeveel mensen ons voorbij lopen in de tijd dat we hier zitten. Er komt geen einde aan die stroom wandelaars. Het blijft druk. Na Eric en Carla bedankt te hebben en Ann-marie, die daar nog even blijft, gedag te hebben gezegd, lopen we even later voorbij de wc's. We zien dat er lange rijen staan en we hebben allebei nog geen hoge nood. Net voor Berg en Dal zien we een paar wc's die wat verder van de route staan. Daar moet je oog op vallen en omdat niet iedereen ze ziet, is het er ook niet druk, dus daar maken we snel even gebruik van. Je kan er zelfs op een stoel gaan zitten om rustig op je beurt te wachten. Als we Berg en Dal inlopen, lopen we een klein stukje anders dan in voorgaande jaren. Hierdoor missen we het gezellige stukje op de hoek, met de restaurants. Wat jammer dat ze dit eruit gehaald hebben, maar het zal wel een goede reden hebben. 2015 donderdag Sportfondsen Vanaf hier krijgen we een lang, recht stuk en net als vorig jaar zie ik een banner hangen van het Sportfondsenbad dat hier langs de weg zit. Leuk! Deze keer hangt het boven de weg en de wandelaars lopen er onderdoor. Ook op het laatste stuk naar de finish gaan we nog even op een paar stoelen zitten, in de schaduw van de bomen. We hebben alle tijd, want als we een stukje verderop langs de kerk lopen, zie ik dat het pas 13.45 uur is en we zijn er bijna. Voor Maaike zit de Vierdaagse er dan even later alweer op. Ze heeft een keer kunnen proeven en ik ben benieuwd in hoeverre ze "besmet" is geraakt met het virus. Op de Wedren nemen we wat te drinken en gaan nog even zitten. Ook van dit sfeertje moet je even proeven. Er is muziek en er wordt gedanst! 2015 donderdag finishfoto Maaike maakt een leuke foto van ons familiegroepje (Hans, Thea, Henk en Naomi ). We lopen hierna terug naar de auto, die ook vandaag zo'n anderhalve kilometer verderop staat. Deze keer moet ik een andere route nemen om terug te komen bij onze B&B. De route langs Groesbeek is afgezet. Daar lopen nog wandelaars. En dat niet alleen! Ann-marie is daar ook nog ergens en die moeten we eerst even ophalen. Gelukkig hoef ik maar een klein stukje om te rijden. Ze zijn al aan het opruimen en de laatste wandelaars lopen inmiddels richting Berg en Dal en we zien Ann-marie bij het begin van de Zevenheuvelenweg. In de B&B gaan we om beurten even lekker onder de douche en Maaike pakt alvast haar spullen in.
Vanavond gaan we wel uit eten. We moeten het "feestje" van Maaike natuurlijk leuk afsluiten. Een stukje verderop is een restaurant en we besluiten daar naartoe te lopen. Dat kunnen we nog wel, al hebben we nu onze sandalen aan en niet meer die stevige stappers. DSC 0307 Het eten smaakt ons allemaal heerlijk en we nemen ook een verschrikkelijk slecht, lekker toetje. Dat moet kunnen. We hebben vandaag wel wat calorieën verbrand. Als Maaike even later weer naar huis gaat, neemt ze voor de zekerheid mijn TomTom mee. Die heb ik deze week niet meer nodig, dus die zie ik volgende week wel terug. Omdat Corrie voor morgenavond niet meer heeft gereserveerd en ik niet weet of er nog een kamer vrij is, bied ik haar aan om bij ons op de kamer te komen en het bed te gebruiken waar Maaike in heeft geslapen. Ze kan dan op zaterdag in alle rust met het openbaar vervoer naar het station gaan, zodat ze dat niet morgenavond hoeft te doen na het wandelen. Een andere optie is dat ze vanavond alles inpakt en ik haar spullen morgenochtend in de auto laad. Ze kan me dan bellen als ze bij de finish is en eventueel mee gaan naar Pinoccio om een pizza te eten. Uiteindelijk besluit ze om in ieder geval haar spullen morgenochtend bij mij in de auto achter te laten, maar verder weet ze nog niet wat ze zal doen.

Vrijdag 23 juli, de dag van Cuyk... (al komen de 30 km lopers daar helaas niet doorheen). VierdaagseDakraam De wekker, wakker worden, uit bed en alle andere dingen die volgen tot het moment van naar de auto lopen, doe ik inmiddels allemaal zonder erbij na te denken. Het is nog zo vroeg! Ann-marie zwaait ons uit via het kleine dakraam in onze slaapkamer en we gaan vertrekken voor de laatste keer deze week met de auto naar Nijmegen.  Ik besluit om vandaag vanaf de auto een stukje tegen de richting van de wandelaars in te lopen, zodat ik wat foto's kan maken van bekenden en misschien zie ik Corrie nog lopen. Dat is een goed plan, want ik kom inderdaad een aantal bekenden tegen, maar Corrie is hier waarschijnlijk al voorbij . De laatste dag alweer. Het voelt vreemd. Je kijkt er maanden naar uit en dan ineens is het alweer bijna afgelopen. Ik besluit er dan ook van te gaan genieten. Bij de start zwaai ik eerst even naar familie en bekenden die in die lange rijen staan te wachten en klokslag 7.00 uur ga ik van start. Richting de St. Annastraat staan er ook al toeschouwers en ik zie een tafel vol met lekkernijen en iets dat op soep lijkt. Wat lief! Als ik bij het huis van Tinus en Anny kom, besluit ik daar even naar de wc te gaan. Dat zit toch altijd wat relaxter dan op zo'n dixie en dan kan ik Anny even gedag zeggen in plaats van langs te lopen en alleen gedag te zwaaien. Net als op de tweede dag ga ik op de hoek bij de boerderij waar ze eieren verkopen even zitten om een gat te slaan in de door mij meegenomen etenswaren. weer een stuk verder komen we langs een van de mooiste stukjes van de route (vind ik), namelijk het stuk waar de schapenkudde vlak langs de weg staat (Overasseltse en Hatertse vennen). Inmiddels heb ik er al zo'n 10 kilometer opzitten en alles gaat goed. 2015 vrijdag baby met gehoorbeschermers Langs de kant is weer harde muziek en ik zie een paar meiden bij een statafel met een paar lege bierflesjes erop. Een van hen heeft een baby in haar armen met mooie roze "oorwarmers" ... oh nee, het zijn geen oorwarmers, maar ze doen hier dienst als oordoppen. Slim!
Als ik even later wordt ingehaald door Henk en Naomi, maak ik een paar foto's en ook Henk maakt er een van mij met Naomi. Wat een sportieve meid is dat. Ik kan aan haar niet zien dat ze er moeite mee heeft, want ze tippelt vrolijk mee. Als ze in Overasselt aan de kant gaan om wat te drinken, loop ik nog een klein stukje door. Ik weet dat er aan het einde, net om de hoek ook een rust is en daar ga ik een lekkere kop soep halen. Om 10.30 uur ben ik alweer onderweg. Ik zie dat op de klok van de kerktoren en maak daar een foto van om die tijd vast te leggen. Hierna volgt een lang stuk over de dijk en ook daar maak ik een paar foto's. Zover je kan kijken zie je wandelaars en na een bocht aan het einde komt de splitsing. De route voor de 30 kilometer gaat hier naar links en de 40 kilometer naar rechts, over de brug richting Linden. Ook Linden zie ik niet meer en dat is jammer, maar gelukkig zie ik na de Vierdaagse altijd nog de foto's van degenen die daar wel doorheen zijn gekomen.
Ik besluit een stukje verderop weer even te gaan zitten en eet de laatste boterhammen op. Straks kom ik weer bij de Oase van Eric en Carla en ook bij McDonald's kan ik wat te eten en te drinken halen. Nog voor ik bij de Oase ben zie ik Hans en Thea staan en ik stop even om ze gedag te zeggen. Het is nog maar net 12.00 uur geweest, dus ik heb nog alle tijd en kan de rest van de dag rustig aan blijven doen. 2015 vrijdag Annmarie Verderop staat Ann-marie me al op te wachten. De stok met Boris houdt ze in haar hand, zodat ik die al vanuit de verte kan zien. Om even helemaal bij te komen, maar ook omdat ik weet dat we pas om 15.30 uur met de SWZ groep vertrekken vanaf McDonald's, blijf ik een uur zitten bij Eric en Carla in Malden. Het uitzicht is hier goed, want ze zitten zoals elke dag aan de linkerkant van de weg en de wandelaars lopen een stukje verder aan de overkant langs. Vorig jaar kreeg ik hier pas te horen dat de intocht deze keer zonder muziek zou zijn i.v.m. het ongeluk met de MH17. Het nieuws daarover had ik gemist, doordat ik 's morgens direct kon starten. Ik was toen niet op de Wedren geweest en had daardoor het scherm met de aankondiging hierover niet gezien.
Zodra ik me weer helemaal tip top voel, trek ik mijn schoenen aan en samen met Ann-marie begin ik aan het stuk tot de laatste controle. Even over twee uur heb ik die laatste knip te pakken. Lia staat daar met haar man en nog een paar bekenden langs de kant om alle "groentjes" te verwelkomen. Net als vorig jaar haalt ze bij McDonald's wat lekkers voor mij en mag ik weer met mijn beentjes in de ruststand. Tnx Lia! Dat is zo lekker!  kusje2

Gelukkig is het nu niet zo warm als verleden jaar. Toen was ik binnen gaan zitten. Daar stond de airco aan, waardoor het wel te doen was, maar zodra je buitenkwam liep je gevoelsmatig tegen een warme, vochtige deken aan. Lees daarover in mijn verslag van 2014. Vandaag is dat echter anders. De temperatuur is goed en het ziet er zeker niet naar uit dat we op dat laatste stuk nog regen gaan krijgen. Dat wordt 5 kilometer genieten! Er komen steeds meer "groentjes" aanlopen en tegen halfvier is het tijd om de groepsfoto te maken. Dat gaat weer even duren, want voordat iedereen daar zit, of staat zijn we zo weer 10 minuten verder. Eindelijk is het zover. In colonne gaan we met z'n allen weer de weg op, richting finish. Voorop lopen degenen die de banner vasthouden, o.a. Naomi en Henk en de rest volgt. Deze week had ik hem ook al langs de kant gezien, in zijn groene SWZ polo, maar ook nu zie ik hem ineens zitten. John van Vucht, de "Goede morgen man" en natuurlijk stoppen we hier even om hem gedag te zeggen. Wat heerlijk dat hij er toch bij kan zijn en ik hoop van harte dat dit hem de komende jaren ook gegund zal zijn. Hij heeft een jasje uitgedaan en is zichtbaar moe, maar zijn ogen stralen.

2015 vrijdag op het dakOp het laatste stuk van de St. Annastraat zitten de mensen op de daken en hangen ze uit de raamkozijnen. Wat een prachtig gezicht is dat weer. We voelen ons kampioentjes! Niet dat het voelt alsof je op handen wordt gedragen, zoals ze weleens zeggen. Nee, elke meter, tot de laatste aan toe, moet je echt zelf lopen, maar op deze manier is het wel een feestje! Hier doe je het ook voor. Die laatste paar kilometers, waardoor je al bijna zeker weet dat je volgend jaar weer van de partij bent. Alleen deze keer is die deelname voor volgend jaar voor velen van ons nog niet zo vanzelfsprekend. Het wordt de 100ste Vierdaagse en om zonder loting mee te mogen doen, moet je de laatste 6 jaar minimaal 4 keer hebben meegedaan en dat heb ik niet. In 2007 liep ik mijn 25ste keer en dacht ik ook dat het mijn laatste zou zijn.  Pas in 2014 ben ik weer mee gaan doen, omdat je in het jaar dat je 60 wordt nog "maar" 30 km per dag hoeft te lopen, dus ik zit pas op een totaal van 2. Daar moet ik nu nog maar even niet aan denken. Eerst nog even genieten van die heerlijke sfeer en me aan het einde afmelden bij de finish om het nummertje 27 overhandigd te krijgen.
En dat is toch wel heel speciaal. In 2007 heeft mijn broer Kees gezegd dat hij het toch wel jammer vond dat hij mij nu kon inhalen met het aantal keren de vierdaagse lopen omdat ik ging stoppen. Jammer vanwege de reden. Het zou anders zijn geweest als ik was gestopt omdat ik het zo wel mooi vond met die 25e keer.
In 2010 liep hij zijn 27e vierdaagse en hij wist toen al dat hij ziek was, ernstig ziek. Het werd zijn laatste, want in januari 2011 is hij overleden.... en nu.... heb ik hem weer ingehaald, door toch weer te gaan wandelen, omdat het nog lukt die 30 km. Wat kan het allemaal raar lopen. Deze nummer 27 is daarom wel weer heel speciaal.
Hieronder een collage die ik heb gemaakt na zijn overlijden. We hebben dit als afbeelding gebruikt om te printen op een T-shirt en deze te dragen tijdens de 4daagse in 2011. Ik langs de kant en mijn broers Tinus, Henk, Hans en schoonzus Thea tijdens het wandelen.

Kees 27e keer

TshirtOp de Wedren is het zoals altijd drukker dan druk. Gelukkig valt het bij de afmeldposten mee en ik kan er daarom ook getuige van zijn dat Naomi haar medaille krijgt opgespelt. Wat gaaf!  Zo'n eerste keer Nijmegen, dat doet toch wel wat met je. Henk is natuurlijk een trotse opa en hij kijkt lachend naar dit officiële gedeelte. 2015 Naomi medaille
Overal zitten en liggen de wandelaars op de grond, moe maar voldaan. Omdat je je nog tot 18.00 uur kan afmelden, ga ik samen met Ann-marie op zoek naar een mooi plekje op de tribune. Ondanks dat deze nog maar voor de helft bezet zijn rond deze tijd, staan er nog steeds controleurs en wij hebben natuurlijk geen tribunekaarten. Ik besluit om een van die controleurs aan te klampen en hem te vertellen dat ik niet lang kan staan. Als hij aarzelt laat ik hem mijn speciale kaart zien en hij besluit om ons door te laten. Heel fijn! Even later zitten we te klappen en cheeren naar de wandelaars die nog een paar honderd meter af moeten leggen. In dit laatste uur zien we nog heel wat bekende gezichten langskomen. Niet omdat ze niet eerder binnen hadden kunnen zijn, maar omdat ze onderweg misschien nog wel meer keren zijn gaan zitten dan ik. Genietend van het sfeertje met vrienden en familie. 2015 vrijdag tribuneEr zijn er ook een paar bij die er een sport van maken als laatste binnen te komen, maar uiteindelijk gaan de wijzers richting 18.00 uur en de laatsten moeten nog even een sprintje trekken. En dan is het echt voorbij. Er worden geen kaarten meer gescand. Kom je nu pas de Wedren oplopen dan ben je te laat.

Ann-marie en ik gaan ook vanavond naar Pinoccio, ons vaste restaurant voor deze week. We hebben nog niets gehoord van Corrie, dus we gaan er vanuit dat ze niet meekomt. Als we rond 18.30 uur eindelijk een tafel voor 2 personen toegewezen krijgen belt Corrie. Ze vraagt waar we zijn, maar ik denk dat het nu geen zin meer heeft om onze kant uit te komen. Ten eerste hoe leg ik het haar uit, maar ten tweede, we zitten in een vol restaurant en hebben net een tafel voor twee personen gekregen en buiten staan er nog mensen te wachten op een tafel. Ik vertel haar dit en ze besluit om zelf ergens wat te gaan eten. Ze denkt dat ze rond 20.30 uur bij het station kan zijn en we spreken af dat ik we elkaar daar treffen. Zo gezegd, zo gedaan. Om 20.30 uur ben ik bij het station, maar omdat het lastig is om je auto daar te parkeren, zet ik hem een stukje verderop neer. Ik loop richting het station en gelukkig zie ik haar al snel staan en kan ze meelopen om haar spullen eruit halen. Ze is nog helemaal in feeststemming omdat ze het gehaald heeft en we zwaaien haar uit als ze richting de trein loopt. Ze zal thuis heel wat te vertellen hebben.

Zaterdag 25 juli: the day after!  2015 zaterdagochtend ontbijtWat heerlijk dat we vandaag tot even voor 9.00 uur kunnen uitslapen en dat we weten dat we relaxed kunnen genieten van een ontbijt in onze B&B. We schuiven even later aan de gedekte tafel aan en alles ziet er heerlijk uit. Na het eten rapen we onze spullen bij elkaar en als we even later naar buiten gaan om alles in de auto te zetten regent het pijpestelen! Wat hebben we geluk gehad met het weer deze week. Volgens mij hebben alleen degenen die 50 km lopen 's morgens een keer een bui gehad, maar ik in ieder geval geen druppel. Nadat we gedag hebben gezegd stappen we in mijn auto en rijden weg. Behalve dat het regent is het ook heel hard gaan waaien en als we bij Reeuwijk komen zien we de bomen langs de A12 vervaarlijk zwaaien. Later horen we dat dit stuk van de weg vlak nadat we erlangs zijn gereden is afgesloten vanwege die harde wind. De Vierdaagse zit erop, het verslag is geschreven en gelukkig hebben we daarnaast de foto's nog om herinneringen op te halen. Nummer 27 in de pocket en natuurlijk zijn er nog een heleboel anderen van de "groentjes" met een medaille of nieuw nummertje naar huis. VierdaagseGroespfoto