foto elly

Wat gaat het nieuwe jaar ons brengen?

Net als altijd wandel ik niet veel in de winter, maar zodra mijn inschrijving voor de 100e Vierdaagse van Nijmegen een feit is maak ik een einde aan de 'winterslaap'. Hoe dat allemaal gaat vind je niet hier. Dat heb ik weer onder de pagina 'wandelen' neergezet.

Nieuwe orthese Het jaar 2016 staat wat mij betreft in het teken van onderzoeken in het AMC. Ik mag meedoen aan het onderzoek en krijg regelmatig een uitnodiging. Er moeten natuurlijk wat formulieren worden ingevuld en ook willen ze zien hoe ik met en zonder orthese loop. De orhtese die ik momenteel heb geeft echter weinig steun, dus er is bijna geen verschil te zien als ik die aan heb. Dan wordt er gestart met de aanmaak van de nieuwe orthese. Die gaat er heel anders uitzien en er kan ook nog worden gekozen tussen verschillende sterktes van de veer die aan de achterkant zit. Er moeten gipsafdrukken worden gemaakt en dat is al een hele ervaring op zich.

Voordat ze helemaal klaar zijn moet ik een aantal keren terugkomen om te passen en worden er nog wat kleine veranderingen doorgevoerd. Zo zat er bijvoorbeeld aan de onderkant een drukpunt en dat werd vakkundig weggeslepen. Ook mankeerde er iets aan de dikte van de zool ten opzichte van de schroeven die er aan de onderkant inzitten, want de schroeven 'knalden' er een paar keer uit als ik erop liep. Wat zelfs aan het einde nog vervelend is, aan de achterkant drukt de veer tegen mijn voet en die achterkant is keihard. Een oplossing is om er iets tussen te stoppen, maar dat is geen permanente oplossing. Orthese1orthese2Ortheseklaar

En zo ziet het er dan uiteindelijk uit. We zijn inmiddels een paar maanden verder en ik krijg nu nog een paar sessies waarin ik de kans krijg erachter te komen welke sterkte de veer aan de achterkant moet hebben. Dat wordt oefenen met lopen en daarvoor heb ik nieuwe schoenen moeten aanschaffen. Met die dingen in mijn schoenen pas ik in geen enkel paar van mijn eigen schoenen. Zelfs niet in mijn wandelschoenen, die al een maat groter zijn dan de rest. Gelukkig kan ik dit paar in de uitverkoop op de kop tikken en kan het oefenen beginnen. Met een kastje op mijn buik en een masker op mijn gezicht loop ik rondjes in de hal van het ziekenhuis. Het ziet er niet uit, maar op deze manier wordt mijn ademhaling gemeten met de verschillende veren. Uiteindelijk blijkt dat ik de op een na slapste veren moet hebben. Ik kan nog best goed lopen, dus met een strakkere veer word ik daarin belemmerd.
Hoe vaak ik deze orthese daadwerkelijk ga dragen weet ik nog niet, maar de bedoeling is om dat in ieder geval te doen tijdens het uitlaten van de honden. Dan sta ik wat steviger in mijn schoenen.

Eind 2016 wordt onze jongste labrador Bowie ziek. Hij eet slecht en valt af. Voor elke hond is dat een teken dat er iets mis is, maar voor een labrador moet er wel heel wat aan de hand zijn wil hij niet eten. Na bloedonderzoek en een echo weten we wat er aan de hand is.

31 december 2016. Bowie haalt zijn 12e verjaardag nog en ondanks dat hij de afgelopen week al bijna niets meer heeft gegeten, peuzelt hij vandaag toch een paar lekkere staafjes op. We zien hem ook nog blij reageren als Wim op bezoek komt. We geven hem zoveel mogelijk aandacht en wandelen om de paar uur een behoorlijk blokje om met hem. Dat wil hij wel. Wandelen! Op 23 januari 2017 is het moment gekomen dat we hem laten inslapen. Het is genoeg zo en een hond hoeft niet te lijden als zijn baasje dat moeilijke besluit op tijd kan nemen........

Helaas blijft het hier niet bij. Jessy mist haar maatje. Na een paar weken lijkt het even of ze zich bij de situatie heeft neergelegd, maar dan komt het moment dat ook zij niet meer wil eten. We kijken het nog een paar dagen aan, maar op advies van de dierenarts gunnen we haar ook haar rust. Ze is al bijna 15 jaar en ze is op.....  Nog geen 3 maanden na Bowie, op 22 april, laten we ook Jessy gaan.
Op de pagina van Jessy en Bowie heb ik linken ingevoegd naar fotoalbums vol met mooie herinneringen.  2016 Elly Lente