foto elly

Verjaardagskalender

NoordoversKalender400x400

Klik op het plaatje.

 

Ik werd geboren op 8 november 1954, als 12e kind van Kees en Dora Noordover (Dongelmans). Er waren toen al 3 meisjes en 8 jongens, dus het werd weer eens tijd dat er, na 3 jongens op een rij, "eindelijk" weer een meisje kwam.

EllyenRiaVoor mijn "grote" zus Ria was het natuurlijk wel leuk om een beetje moedertje te kunnen spelen voor zo'n hummeltje en ik had het bij haar zo te zien perfect naar mijn zin.

Het was bij ons trouwens al jaren zo dat mamma zorgde voor de baby en de zorg voor de grotere kinderen ging naar de oudste meisjes. We hadden nog een echte ouderwetse taakverdeling, de meisjes zorgden voor de kleintjes en het huishouden en de jongens kwamen aan de beurt als er in of om het huis iets moest worden gerepareerd.

Het was allemaal goed georganiseerd en mijn moeder zorgde ervoor dat alles op rolletjes liep.  Ze zou in de huidige maatschappij een goede manager zijn geweest. 4 zusjes

Natuurlijk moesten de 4 Noordover meisjes ook even met elkaar op de foto. Tini, Ria, Thea en Elly.

Na mij werden er nog 5 kinderen geboren in huize Noordover. De verdeling jongens / meisjes werd echter wel bijgeschaafd. Waren er, voordat ik kwam, bij de eerste 11 kinderen slechts 3 meisjes en 8 jongens, bij de laatste 6 kinderen kwam er nog 5 meisjes bij en slechts één jongen, mijn broer Ton.

 

Adri kusje Elly

 

 

Elke avond voor het naar bed gaan kreeg ik een dikke knuffel van Adri. Misschien is hij daarom wel jarenlang mijn favoriete broer geweest. Samen gingen we regelmatig op pad. Lekker rolschaatsen op autovrije zondagen en dan maakten we hele tochten. Volgens mamma was ons jongere zusje Joke op een gegeven moment oud genoeg om met ons mee te gaan, maar... Tot aan het hoekje deden we het dan voor haar langzaam aan, totdat mamma ons niet meer kon zien en dan sjeesden we er als een speer vandoor. Dat is toch ook helemaal niet leuk!!! Je kleine zusje die het nog niet goed kan mee moeten nemen op sleeptouw!!??

Dat heb ik later (hoop ik) weer goed kunnen maken met haar doordat we samen op dansles gingen en daar hele leuke dingen hebben meegemaakt. Ze heeft daar zelfs haar toekomstige man ontmoet. In april 1956 kwam er dus weer een meisje bij (Joke) en dat was wel heel speciaal!!!!! 2 meisjes achter elkaar! Dat was in huize Noordover nog niet eerder voorgekomen. Het werd echter nog veel gekker. Nadat er in 1957 weer een jongen was geboren (Ton), volgden er 3 meisjes op een rij. Netty, Lyda en als laatste van het hele stel: Conny... en toen was het op... er gebeurde niets meer... Ondanks dat de "stand" nu 9 jongens en 8 meisjes was en ik hoopte op misschien nog wel een tweeling meisjes zodat we "gewonnen" zouden hebben, raakte mijn moeder niet meer in verwachting. Tja... wat weet je daar nu van als kind, je denkt dat het maar door blijft gaan, maar moedertje natuur denkt daar anders over.

 

Op 29 januari 2000 haalde de familie de krant!!! 29 01 2000
 Mijn zus Thea werd op die dag 51.

Met haar 51 jaar en al onze leeftijden (inclusief pappa en mamma) bij elkaar opgeteld waren we op die dag precies 1000 jaar geworden. Zeker weer reden voor een feestje dat deze keer in het bejaardentehuis werd gevierd waar pappa en mamma inmiddels naartoe verhuisd waren.

 

 

 

Zussendag2001

 

Zussendag 2001

Deze keer niet alleen een 'zussendag', maar we zijn ook 's nachts nog met z'n allen bij Ria blijven slapen. Ik moest alleen tussendoor nog 'even' gauw naar een Salsafeestje... Toen ik om ongeveer 3 uur 's nachts heel zachtjes naar binnenkwam, mezelf beneden al uitkleedde, naar de wc ging en op mijn tenen naar boven sloop, kwam er een kreet uit het donker: "nah...da's toch geen tijd van thuiskomen????" Behalve Tini waren ze allemaal nog wakker, lagen ze lekker te kletsen en hadden ze de grootste lol dat ze mij even lekker hadden laten schrikken. Van links naar rechts: Elly, Joke, Thea, Tini, Lyda, Netty, Ria en Conny. De foto is de volgende ochtend gemaakt in de tuin bij Ria, na het ontbijt dat Miranda verzorgde, de jongste dochter van Ria.

 

29 01 2000Elly met P en MOp visite bij pappa en mamma.
Omdat mamma de eerste tekenen van dementie begon te vertonen en pappa z'n gezondheid achteruit ging, zijn ze samen (gelukkig kon dat nog) verhuisd naar een bejaardentehuis. Eigenlijk wilde pappa al veel eerder, veel vrienden en ex-collega's woonden daar ook en het leek hem wel gezellig, maar mamma wilde het eerst nog niet. Hier zijn ze nog saampjes, maar helaas ging het op een gegeven moment niet meer en om gezondheidsredenen (van pappa) verhuisde mamma naar de 3e etage. Na meer dan 60 jaar samenzijn, was dat toch een hele ingrijpende gebeurtenis voor allebei en pappa had het er erg moeilijk mee, ondanks dat vooral Tini veel bij hem was zodat hij niet veel alleen hoefde te zitten.

PappaEen stukje dat ik schreef en dat werd geplaatst in de Libelle naar aanleiding van het overlijden van pappa.

14 februari 2002 (Valentijnsdag) dag van de liefde.

Na ruim een jaar gescheiden van mamma te hebben geleefd, kwamen we op het moment aan dat we elke dag bij pappa waakten, omdat we wisten dat het snel afgelopen zou zijn. De bewuste nacht van 13 op 14 februari was het mijn beurt om aan zijn bed te zitten. Toen ik na mijn werk arriveerde, waren Tini, Ria en Adri nog op zijn kamer. Het ging slecht, hij lag zwaar te ademen en was niet aanspreekbaar. Adri ging op een gegeven moment naar huis en wij bleven met z'n drieën bij Pappa achter. In de loop van de avond/nacht kwamen er verschillende telefoontjes. Elke keer moesten wij zeggen dat het niet goed ging en reageerde degene aan de andere kant van de lijn met: "ik kom eraan!" Uiteindelijk hebben we die hele nacht met elkaar doorgebracht, alle 8 zussen en Ann marie, de dochter van Tini en ik heb nog nooit zoiets emotioneels meegemaakt. We steunden elkaar en zaten om beurten naast pappa om zijn hand vast te houden. Hij besefte volgens mij heel goed wat er om hem heen gebeurde en was verder, behalve dan die zware ademhaling, naar omstandigheden rustig. Er werd over van alles en nog wat gepraat, maar ondertussen beseften we allemaal dat niemand van ons nu nog weg zou gaan, we wilden tot het laatste moment bij hem blijven. En zo gebeurde het ook. Ongeveer een kwartier voor hij zijn laatste adem uitblies kwam Adri binnen. Deze laatste minuten waren zwaar, maar omdat we het met elkaar hebben beleefd, is het iets dat in onze herinnering zal blijven als een avond waar we allemaal een goed gevoel over hebben. Met de armen om elkaar heen en staande om het bed van pappa hebben we hem nog tweemaal horen zeggen in een zucht: "dag"....."dag"........ We weten dat het goed was, hij was niet alleen, maar wij ook niet. Het feit dat dit gebeurde in de nacht van 13 op 14 februari, Valentijnsdag........de dag van de liefde.......was in eerste instantie misschien een beetje wrang, maar achteraf voegt het er juist iets moois aan toe. En het leven gaat door... kinderen worden geboren... je gaat 's morgens naar je werk... mensen gaan op vakantie... alsof er niets is gebeurd. Mamma schijnt wel degelijk te beseffen dat pappa er niet meer is. Ze had mijn naam al een poosje niet meer genoemd, maar ineens kwam er die opmerking: "Elly... pappa is dood!!!" En dan moet je wel even slikken... Wel was het dit jaar toch iets anders met zussendag, het leek wel of de onderlinge band nog sterker was geworden.

Zussendag200212 juli 2002

Ook dit jaar weer een foto bij Ria thuis.
Met z'n allen zitten we om Tini heen, op dat moment zonder speciale bedoeling, gewoon toevallig...

Het was zoals gewoonlijk toch weer een heerlijk dagje uit met elkaar en behalve dat er veel over vroeger werd gesproken hebben we ook onze moeilijke momenten gehad als het gesprek soms even stil viel...

Mamma en ik

 

 

 


Intussen zat mamma in huize Willibrord, op de 3e etage... en miste ze toch af en toe pappa (als ze een helder moment had). Op bezoek bij mamma. Maar mamma is "mamma" niet meer. Ze vindt het heerlijk om geknuffeld te worden, maar het maakt haar niet uit wie het doet. Eén van de kinderen, of iemand van het personeel. Gewoon aandacht krijgen en een knuffel of aai over haar hoofd maakt haar aan het lachen. Ook nu is Tini de 'reddende Engel' want zij is degene die de meeste tijd met haar doorbrengt en omdat ze bij Ria logeert woont ze nu lekker dichtbij. Soms gaat ze nog naar Engeland, maar dat is altijd maar kort, een paar weekjes hooguit, en dan is ze er weer. Maar dan, eind 2002 wordt ze zelf ook ziek...

 

 

 

Broertjes in Volendam 2003Onze broers gaan éénmaal per jaar
met elkaar op stap.

Voor deze foto gingen ze echter speciaal naar Volendam. Ze lieten deze maken om als verrassing aan de zussen te kunnen geven. En een verrassing was het zeker!!!! Zo'n leuke foto hadden we nog NOOIT van ze gezien. Hij heeft in mijn huis dan ook een ereplaatsje gekregen.

 

 

 

 

 

zussen dag 30 mei 2003In 2003 was onze zussendag
heel anders dan anders.

Tini was ernstig ziek en ook erg snel moe. Ze wilde echter wel heel graag mee, dus zo gezegd zo gedaan! We bleven lekker dichtbij huis, in Scheveningen en Tini kon mee in een rolstoel.

Netty maakte deze foto.

zusjesdag 2003 postzegel

We lieten ook postzegels maken en stuurden kaarten naar onze broers met deze postzegel erop.
We vroegen tijdens de lunch aan iemand van de bediening een foto van ons te maken. Helaas is die wat donker uitgevallen, maar in ieder geval staan we er allemaal op. 

Zussendag 2003 etentje

Zussendag 2003 vlug naar huis

We moesten toen nog opschieten ook. Tini moest op tijd in het ziekenhuis zijn. Ze had een afspraak om bestraald te worden. Natuurlijk was dat geen feestje, maar we maakten er met z'n allen toch een gezellige boel van.

 

Tini moest nog even wachten en we kregen allemaal wat te drinken. Toch wel raar als je het achteraf bekijkt, maar ik weet zeker dat Tini er heel blij mee was.

 

Helaas... al die behandelingen mochten niet baten, want... Tini, onze oudste zus, is op 16 juli 2003 overleden.

Voor Tini heb ik een speciale herinneringspagina gemaakt. Zussendag 2003 koffie en thee in het Westeinde